Category: Палітыка і грамадства

«Чалавек года» ў вышуку: хто такі Аляксандр Лаўрыновіч з Магілёва

Навіна ад

У лютым 2025 года старшыня аблвыканкама Анатоль Ісачанка ўручаў званне «Чалавек года Магілёўшчыны» ў намінацыі «грамадска-палітычная дзейнасць» дваім  – Ігару Марзалюку і Аляксандру Лаўрыновічу, «дэпутату» Магілёўскага гарсавета і дырэктару ТАА «Фестивали бай». Праз чатырнаццаць месяцаў, 10 красавіка 2026 года, МУС абвясціла Лаўрыновіча ў вышук «па артыкуле Крымінальнага кодэкса» – вынікае  з базы SOTA і публікацыі «Зеркала» ад 19 жніўня. Партрэт на абласной Дошцы гонару і картка ў вышуковай базе належаць аднаму чалавеку, і шлях паміж імі ўклаўся ў год. Знаёмімся.

Настаўнік танцаў і ўніверсітэт у сямнаццаць гадоў

Аляксандр Аляксандравіч Лаўрыновіч нарадзіўся 3 сакавіка 1989 года ў Магілёве. З 2007 па 2013 год танцаваў у заслужаным аматарскім калектыве, у 2012-м скончыў універсітэт імя Куляшова па спецыяльнасці «артыст народнага танца, выкладчык», а ў 2013-м ансамбль пад яго кіраўніцтвам атрымаў званне ўзорнага – так напісана  ў яго біяграфіі на сайце Сусветнага альянсу мастацтва і танца WADA. Альянс базуецца ў Маскве, праводзіць «Вальс Победы» ў Стаўрапалі і алімпіяды мастацтваў у Губкіне Белгародскай вобласці, а Лаўрыновіч значыцца ў ім кіраўніком ад Беларусі. На сайце ўласнай кампаніі ён згаданы  як чалавек, які аддаў дванаццаць гадоў сістэме адукацыі Магілёва – то бок школьны педагог, які паралельна ставіў нумары і вазіў дзяцей на конкурсы. У перадвыбарнай праграме 2024 года, размешчанай  на сайце гарвыканкама, біяграфія выкладзена інакш: універсітэт скончаны ўжо ў 2007 годзе, Акадэмія кіравання – у 2012-м, «прайшоў шлях ад настаўніка да дырэктара арганізацыі». 

Універсітэт у васемнаццаць гадоў – гэта, вядома, моцна, але выбарчыя камісіі такія рэчы не правяраюць.

Каманда нумар адзін

З 2016 года Лаўрыновіч арганізуе конкурсы і фестывалі, а яго кампанія Festivali.by называе  сябе «камандай №1 у Беларусі ў сферы правядзення фестываляў». Кліентура ў яе была пераважна дзяржаўная, і за некалькі гадоў фірма вырасла з магілёўскіх дзіцячых конкурсаў у падрадчыка рэспубліканскіх акцый. Сярод праектаў апошніх гадоў:

  • танцавальны батл Dream Dance Fest на «Славянскім базары» ў 2019 годзе  і тэлепраект «Кубак Дружбы», які стартаваў  у Мінску тады ж;
  • шоу АНТ «Звездный путь», дзе Лаўрыновіч з 2022 года  сядзеў у настаўніках;
  • светлавое шоу і феерверк «Марафона единства» ў Брэсце ў снежні 2024 года – дамова  з Брэсцкім аблвыканкамам заключана без конкурсу, з адной крыніцы;
  • рэаліці-шоу «Фабрика блогеров» з Вольгай Бузовай у настаўніках, якое выйшла  у студзені 2025 года: фармат «Дома-2», галасаванне з пахваламі Лукашэнку і рэкламныя ўстаўкі дзяржпрадпрыемстваў Магілёўскай вобласці;
  • «першы ў Беларусі інтэрактыўны серыял» «Зумеры», здымкі якога завяршыліся  у Магілёве 15 снежня 2025 года.

Агульнае ў гэтых праектаў адно: заказчык або партнёр – дзяржава. У інтэрв’ю БелТА пра «Зумераў» генеральны прадзюсар Лаўрыновіч асобна дзякаваў за падтрымку ідэі Анатолю Ісачанку і Міністэрству інфармацыі, адной з пляцовак здымак стала магілёўская школа №46. Да вышуку тады заставалася менш за чатыры месяцы.

Мандат і Дошка гонару

У лютым 2024 года Лаўрыновіч прайшоў  у Магілёўскі гарадскі «савет дэпутатаў» па Чапаеўскай акрузе №17. Праграма абяцала добраўпарадкаванне, падтрымку таленавітай моладзі і захаванне духоўнай спадчыны; слоган – «Толькі разам і толькі наперад». Праз год мандат і фірма далі яму званне «Чалавек года Магілёўшчыны» ў адной намінацыі з гісторыкам Марзалюкам. У лістападзе 2025 года, у ток-шоу СТБ «Да!Но…», «дэпутат» з Магілёва тлумачыў  моладзі, як стаць паспяховай. Да вучобы ў Акадэміі кіравання ён, паводле ўласных слоў, думаў, што «яны там у сталіцы нічога не разумеюць», а пасля першай жа лекцыі зразумеў: «дрэнных кіраўнікоў у нашай краіне не існуе», бо «абсалютна кожны знаходзіцца на сваім месцы, палітыка, у тым ліку кіраўніка дзяржавы, гэта выбарачнае прызначэнне на пасады». Моладзі ён раіў не чакаць, што ёй нехта нешта павінен, а «рваць зямлю пад сабой».

Рваў зямлю так, што цяпер у вышуку

17 сакавіка 2026 года Следчы камітэт забараніў  уладальніку ТАА «Фестивали бай» прадаваць долі ў кампаніі – запіс унесены ў ЕДР, справай займаецца аддзел па Магілёўскай вобласці галоўнага ўпраўлення па расследаванні злачынстваў у сферы арганізаванай злачыннасці і карупцыі. 10 красавіка МУС абвясціла Лаўрыновіча ў вышук. Крыніца «Зеркала» кажа пра карупцыйныя артыкулы, суму звыш 200 тысяч рублёў і мерапрыемствы ў Брэсце як падставу прэтэнзій. Маёмасць Лаўрыновіча арыштаваная, а аўтамабілі і нерухомасць прадбачліва афармляліся на сваякоў. Сам Лаўрыновіч, паводле звестак выдання, выехаў з краіны вясной і знаходзіцца ў адной з краін Еўропы. Фірма засталася ў Магілёве: сайт festivali.by адключаны, інстаграм не абнаўляецца з 1 мая, у органах прымусовага выканання – пяць вытворчасцяў. 

Спагнаць грошы праз суд спрабавала і мінскае рэкламнае агенцтва, але пазоў адхілілі. Пярэчанне па сутнасці тут адно, і яно належыць самому Лаўрыновічу. У лістападзе ён сцвярджаў, што ў краіне кожны знаходзіцца на сваім месцы. З красавіка месца Лаўрыновічу спрабуе знайсці МУС.

Фота скрыншот відэа «Фабрика блогеров» .

Экс-палітвязень: у шклоўскай калоніі №17 пануе абсалютнае беззаконне

Навіна ад

Калонія №17 у Шклове – гэта ўзорна-паказальная дыктатарская ўстанова, сцвярджае былы палітвязень, які спазнаў там здзекі, катаванні і беспадстаўныя пакаранні.

Амаль тры гады ў зняволенні, пяць траплянняў у штрафны ізалятар, холад, недаяданне, правакацыі і пастаянная пагроза атрымаць новы тэрмін ужо за кратамі. Так былы палітвязень апісвае жыццё ў шклоўскай калоніі №17, куды яго адправілі за каментары пра лукашэнкаўскіх чыноўнікаў. Сваёй гісторыяй ён падзяліўся з Праваабарончым цэнтрам “Вясна”, які ў мэтах яспекі не называе яго імя, адзначаючы, што экс-палітвязень – жыхар раённага цэнтра.

Тры гады за каментары

Прысуд мужчыне вынеслі напрыканцы жніўня 2022 года. Тры гады калоніі ён атрымаў за каментары ў дачыненні да беларускага дыктатара, кіраўніка КДБ Івана Церцеля, былой старшыні ЦВК Лідзіі Ярмошынай, дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў, міністраў замежных спраў і па надзвычайных сітуацыях, а таксама работніка пракуратуры.

На допытах і ў судзе мужчына прызнаў віну. Цяпер ён тлумачыць, што зрабіў гэта пад ціскам. Паводле былога палітвязня, сілавікі пагражалі яго сям’і, і ён баяўся наступстваў адмовы ад прызнання. 

Адбываць пакаранне мужчыну адправілі ў шклоўскую калонію №17, дзе ў траўні 2021 года загінуў Вітольд Ашурак. “Гэта ўзорна-паказальная дыктатарская ўстанова. Там абсалютнае беззаконне, дзе робіцца ўсё, што ім загадаюць. У гэтую калонію адпраўляюць тых людзей, на якіх трэба ціснуць. У гэтым месцы звычайныя зняволеныя ладзяць правакацыі супраць палітычных. Усё наладжана на працу ўладаў”, – кажа ён.

Паводле яго, адміністрацыя выкарыстоўвала супраць палітвязняў не толькі фармальныя спагнанні і абмежаванні. Да ціску далучалі і іншых зняволеных, якія ладзілі правакацыі. Мужчына кажа, што ва ўсіх месцах пазбаўлення волі, праз якія яму давялося прайсці, стаўленне да палітычных было заведама горшым. Для іх стваралі максімальна цяжкія ўмовы, выкарыстоўваючы як прадугледжаныя правіламі абмежаванні, так і, паводле яго сцвярджэння, адкрыта незаконныя метады.

Жорсткасць пры гэтым прымянялася хвалямі. Былы палітвязень заўважыў, што новыя кампаніі ціску часта супадалі з нейкімі падзеямі за межамі калоніі, хаця самі вязні не заўсёды маглі зразумець, што менавіта адбылося: доступу да незалежных навін у іх не было.

Пакаранні за проста так

Адну з такіх хваляў мужчына запомніў асабліва добра. Вясной 2024 года, паводле яго сведчання, у шклоўскай калоніі каля 40 чалавек адправілі ў штрафны ізалятар, хаця перад гэтым яны нічога не парушалі. Ніякіх зразумелых прычын вязням не паведамілі. Былы палітвязень называе гэта спланаванай рэпрэсіўнай акцыяй.

Яшчэ адным інструментам ціску была адпраўка палітычных вязняў у ПКТ (памяшканне камернага тыпу). За дысцыплінарнымі пакараннямі магла з’явіцца ўжо новая крымінальная справа паводле артыкула 411 Крымінальнага кодэкса (злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы).

Паводле мужчыны, асабліва цынічным было тое, што супрацоўнікі разумелі незаконнасць часткі сваіх дзеянняў, але не баяліся наступстваў. Найбольшую адказнасць за сістэму ціску ён ускладае на тагачаснае кіраўніцтва калоніі, астатніх супрацоўнікаў называючы выканаўцамі.

Былы палітвязень спадзяецца, што калісьці зможа ўбачыць гэтых людзей ужо не ў кабінеце адміністрацыі калоніі, а на лаве падсудных.

За амаль тры гады зняволення мужчына пяць разоў трапляў у ШІЗА. Тэрміны былі адносна кароткія – ад трох да сямі сутак, але прычын сваіх пакаранняў ён, паводле яго слоў, часам нават не разумеў.

ШІЗА як катавальня

Перад змяшчэннем у ізалятар забіралі споднюю бялізну і пакідалі ў халоднай форме. Мужчына сцвярджае, што ў памяшканні наўмысна рабілі скразняк, а ежы давалі менш, таму арганізму было яшчэ цяжэй сагрэцца.

Здзекі, паводле яго, маглі складацца і з дробязяў, якія разам ператваралі знаходжанне ў ізалятары ў выпрабаванне. Напрыклад, уключалі радыё, але слухаць яго даводзілася, стоячы на расцяжцы. За яе парушэнне маглі ўдарыць па нагах. Сам былы вязень называе ўсё гэта спецыяльна прыдуманай сістэмай, каб зрабіць жыццё палітычных як мага больш невыносным.

Магчымасці абараніць свае правы ўнутры калоніі мужчына для сябе не бачыў. Таму асноўным спосабам вытрымаць тэрмін стала прыняцце таго, што хутка змяніць сітуацыю немагчыма.

Трымацца дапамагалі думкі пра сям’ю. Ён стараўся не марнаваць сілы на тое, на што ў той момант не мог паўплываць, і проста чакаў заканчэння тэрміну. На датэрміновае вызваленне мужчына не разлічваў.

Памілаванне пад прымусам

Паводле яго назіранняў, спісы тых, каго збіраліся памілаваць, вызначаліся «зверху», а наяўнасць самой просьбы аб памілаванні не заўсёды мела вырашальнае значэнне. Некаторых вязняў, якіх планавалі вызваліць, паводле яго, прымушалі напісаць такую заяву праз ШІЗА, ПКТ і пагрозы.

Яму таксама прапаноўвалі звярнуцца з просьбай аб памілаванні. Мужчына адмовіўся, бо не лічыў сябе вінаватым. У выніку ніякага памілавання не было. На волю мужчына выйшаў у траўні 2025 года, цалкам адбыўшы прызначаны тэрмін. Пазней ён пакінуў Беларусь.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Чорнае павінна быць яшчэ чарнейшым – у калоніі №15 Магілёва патрабаванні сталі больш жорсткімі

Навіна ад

Чорнае адзенне, у якім хадзілі зняволеныя ў калоніі №15 Магілёва, цяпер павінна быць яшчэ чарнейшым – нават маленькія надпісы іншым колерам недапушчальныя.

З панядзелка 7 верасня 2026 года адміністрацыя папраўчай установы стала патрабаваць майкі і спартыўныя касцюмы толькі чорнага колеру (альбо насычана цёмна-сіняга) без найменшых украпванняў і надпісаў. Напрыклад, касцюмы з маленькімі лагатыпам Nike або Puma ўжо забароненыя. Гэта з’яўляецца праблемай для сваякоў зняволеных, бо на рынках патрэбнага варыянту проста няма.

Аналагічныя патрабаванні тычацца і спартыўнага абутку для заняткаў на спортпляцоўцы – забароненыя ўсе падэшвы акрамя чорнай. Кантралёры падыходзяць прынцыпова жорстка да перадаваных з волі вопраткі і абутку. 

У красавіку стала вядома, што ў гэтай калоніі у перадачах зняволеным забаронена перадаваць касметычныя сродкі, акрамя крэмаў да і пасля галення. Таксама там забаронена вывучэнне замежных моў па падручніках і слоўніках.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Магілёўца абралі сакратаром Каардынацыйнай рады Беларусі

Навіна ад

Магілёвец Аляксей Кірыенка, які цяпер жыве ў Польшчы, 10 верасня 2026 года стаў сакратаром Каардынацыйнай рады (КР) Беларусі чацвёртага склікання.

У галасаванні прынялі ўдзел 63 дэлегаты рады. Было прапанавана тры кандыдатуры. У выніку Аляксей Кірыенка атрымаў 43 галасы (68,3%), Яўген Караулаў – 16 (25,4%), Дзмітрый Максімчык – 4 (6,3%).

Новы сакратар рэпрэзентуе Аб’яднаную грамадзянскую платформу. Калі ён ішоў на выбары ў КР увесну 2026 года, то заяўляў, што ідзе туды, “каб ціснуць на беларускія ўлады праз беларускія і міжнародныя інстытуты, набліжаць новую старонку ў гісторыі Беларусі, дзе яна ўстане на шлях дэмакратыі”. 

“Я прыехаў з Беларусі ня так даўно, але ня мог не заўважыць праблемы, з якімі сутыкаюцца беларусы, якія вымушаны былі з’ехаць. Таму другім важным пунктам будзе мая барацьба за правы беларускіх эмігрантаў, такіх жа як я сам. І таксама мае веды ў сферы адукацыі, у АйЦі сферы таксама маюць быць палезнымі на ўзроні беларускіх і міжнародных структураў. Жыве Беларусь!” – пісаў цяперашні сакратар.

Аляксей Кірыенка – айцішнік і былы настаўнік з Магілёва. У 2013-м скончыў Магілёўскі дзяржуніверсітэт імя А.Куляшова, дзе вывучаў гісторыю і грамадазнаўства, наступныя два гады выкладаў гісторыю і англійскую мову ў вясковых школах.

Затым перайшоў у ІТ-сферу. З 2016 да 2020 года працаваў у прыватных кампаніях «АйЦі-Дата» і «Софтмайстар», у беларускім філіяле EPAM Systems. З 2024 года кіруе камандай для распрацоўвання рэкламных ролікаў да гульняў у Awem Games LTD.

Аляксей Кірыенка яшчэ з 2011-га падтрымлівае Абʼяднаную грамадзянскую партыю, цяпер ёсць дзейным сябрам палітрады АГП. Аляксей жанаты і выхоўвае дачку.

Да Кірыенкі сакратарыят КР ад самага пачатку яе ўзнікнення ў 2020 годзе ўзначальваў Іван Краўцоў з каманды Віктара Бабарыкі.

Фотаздымак: facebook.com/unitedcivilparty

Сістэмную карупцыю ў дарожных будаўнікоў знайшлі на Магілёўшчыне

Навіна ад

Злачынную схему, у якой былі задзейнічаны прадстаўнікі дарожна-будаўнічай галіны чатырох абласцей, выявілі на Магілёўшчыне.

Схема працавала паўтары гады. За гэты час фігуранты атрымалі больш за 55 тыс. рублёў незаконнаага ўзнагароджання ад удзельнікаў тэндэраў у абмен на лабіраванне іх інтарэсаў пры правядзенні працэдур закупак запчастак для дарожнай тэхнікі, а таксама своечасовую аплату.

Фігуратны прадстаўлялі дарожна-будаўнічыя арганізацыі Магілёўскай, Гомельскай, Брэсцкай і Мінскай абласцей. У дачыненні да пяці з іх ва ўзросце ад 34 да 44 гадоў распачатыя крымінальныя справы. Працягваюцца мерапрыемствы па выяўленні дадатковых эпізодаў хабарніцтва і кола датычных асоб. 

Фотаздымак: ТГ “МУС Беларусі”

Бізнес-імперыя праўладнай бізнесвумэн Няронскай стварае прадпрыемства ў Магілёве

Навіна ад

Сяброўка сям’і сына беларускага дыктатара Віктара Лукашэнкі Людміла Няронская стварае рыбаперапрацоўчае прадпрыемства “БелМарэ Груп” у Магілёве.

Як высветлілі журналісты-расследвальнікі з «Бюро медыя», у ствараемы рыбны холдынг “Марскія сезоны” Людмілы Няронскай увойдзе ажно сем прадпрыемстваў па ўсёй Беларусі. Сярод іх ТАА “БелМарэ Груп”, якое было зарэгістравана ў свабоднай эканамічнай зоне “Магілёў” у кастрычніку 2025 года. На гэты момант ніякіх даных па дзейнасці прадпрыемства няма, хоць у інтэрнэце ёсць абвесткі пра вакансіі розных спецыялістаў. Плануецца, што яно будзе знаходзіцца па Слаўгарадскай шашы.

Акрамя магілёўскага “БелМарэ Груп”, у бізнес-імперыю Няронскай увойдуць яшчэ шэсць прадпрыемстваў рыбнай галіны. Гэта, у прыватнасці, вытворчы комплекс па перапрацоўцы рыбы і морапрадуктаў у Мінску, у прамвузле «Калядзічы» – адзінае на гэты момант працуючае прадпрыемства. Другое рыбаперапрацоўчае прадпрыемства будуецца проста цяпер у СЭЗ «Віцебск». Запуск анансаваны на канец 2026 года.

У холдынг Няронскай таксама ўвойдзе комплекс па вытворчасці ўпакоўкі з гафраванага кардону «Сезон упакоўкі», якім бізнэс-лэдзі валодае сумесна з сынам Віктара Лукашэнкі – Аляксандрам Лукашэнкам-малодшым. Гэтае прадпрыемства вырасце ў АЭЗ «Брэміна-Орша», а будаўніцтва будзе адбывацца за кошт дзяржкрэдыту.

Акрамя таго, Неронская плануе ўзвесці: транспартна-лагістычны комплекс у сталіцы, другі цэх рыбаперапрацоўчага прадпрыемства ў Віцебску пад брэндам «Марскія сезоны», а таксама два заводы пад брэндамі «Марская гавань» у Мінску.

Фотаздымак: «Бюро медыя»

У Магілёве КДБ цікавіўся наведвальнікамі краін Еўразвязу

Навіна ад

Праваабаронцам стала вядома, што ў Магілёве напрыканцы жніўня сілавікі наведваліся да магілёўцаў, якія ездзілі ў ЕЗ.

Паводле Mayday, у другой палове жніўня зафіксавана некалькі выпадкаў, калі супрацоўнікі КДБ прыходзілі да магілёўцаў з ператрусамі і пытаннямі.

Асаблівую цікавасць выклікалі людзі, якія нядаўна вярнуліся з краін Еўразвяза. Сілавікі высвятлялі, чым яны займаліся за мяжой і ці кантактавалі з прадстаўнікамі беларускага дэмакратычнага руху.

Не абышлося і без вывучэння асабістага лічбавага жыцця. Супрацоўнікаў КДБ цікавілі смартфоны магілёўцаў. Прылады праглядалі ў прысутнасці ўладальнікаў.

Пра затрыманні падчас гэтых візітаў праваабаронцам невядома.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Студэнта з Асіповічаў асудзілі па палітычным артыкуле за “замах”

Навіна ад

У Менску 24-гадовага Мікіту Міхадзюка, які родам з Асіповічаў, асудзілі за нібыта замах на садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці.

Пасля заканчэння школы ў Асіповічах хлопец пераехаў у сталіцу і паступіў на дзённае бюджэтнае аддзяленне Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта. Ён навучаўся на факультэце хімічнай тэхналогіі і тэхнікі па спецыяльнасці «Хімічная тэхналогія неарганічных рэчываў, матэрыялаў і вырабаў».

Жывучы ў Мінску, Мікіта марыў змяніць прафесію і ўвайсці ў сферу інфармацыйных тэхналогій. Ён самастойна вучыўся на Java-распрацоўшчыка і сумяшчаў вучобу з падпрацоўкамі ў начных установах і іншымі часовымі заробкамі.

Шмат часу бавіў за анлайн-гульнямі і катаўся на скейтбордзе. А ў сацсетках ён не раз разважаў пра адкрыццё ўласнага стартапа.

Судовы працэс над Міхадзюком прайшоў у Мінскім гарадскім судзе. Хлопцу прысудзілі хатнюю хімію.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Кнігу бабруйчаніна Анатоля Санаценкі, выдадзеную 10 гадоў таму, прызналі “экстрэмісцкай”

Навіна ад

Кнігу “Вяртанне на Радзіму: вершы, пераклады, зацемкi” аўтарства бабруйчаніна Анатоля Санаценкі суд Ленінскага раёна Магілёва абвесціў “экстрэмісцкай”.

Сваё рашэнне адносна кнігі, выпушчанай 10 гадоў таму выдавецтвам “Галіяфы”, суд у Магілёве прыняў 1 верасня 2026 года. Яна ўжо ўнесена ў адпаведны спіс на сайце Міністэрства інфармацыі.

Даная цалкам беларускамоўная кніга Анатоля Санаценкі выйшла пасля выдання пяці кніг на рускай мове. У ёй – пра «Радзіму, жанчыну, каханне»; пра шлях аўтара да беларушчыны; пераклады з Гіёма Апалінэра, дзед і маці якога былі з Беларусі…

Анатоль Санаценка дагэтуль жыве ў Бабруйску. Быў галоўны рэдактар «Бабруйскага кур’ера». Як паэт, празаік і драматург публікаваўся ў мясцовым, рэспубліканскім, а таксама расійскім друку.

Як пісала калісьці магілёўская пісьменніца Таццяна Барысік, «Вяртанне на Радзіму» запрашае чытачоў захлынуцца ў віры разнастайнасці чалавечых пачуццяў, адчуць подых незабыўных 90-х, а таксама пераконвае – покуль не скончыўся твой жыцьцёвы шлях, вярнуцца дадому ніколі не позна.

Прачытаць кнігу бабруйскага літаратара можно ў электронным выглядзе праз інтэрнэт-бібліятэку https://kamunikat.org. 

Фотаздымак: Радыё Свабода

Два гады зняволення з адтэрміноўкай далі працаўнікам ВНУ за 10 гадоў крадзяжоў

Навіна ад

У Магілёве былы прарэктар, загадчык інтэрната ўніверсітэта і кастэлянша цягам 10 гадоў раскрадалі маёмасць на суму каля 14 тыс. рублёў.

Усе трое мелі доступ да матэрыяльных каштоўнасцяў універсітэта, займаліся іх улікам, захоўваннем альбо распараджэннем. Гэтым доступам, як высветліў суд з падачы пракуратуры, яны і злоўжывалі: сістэматычна прысвойвалі маёмасць навучальнай установы.

Каб рэчы не проста знікалі з уліку, у акты на спісанне ўносіліся непраўдзівыя звесткі. Так мэбля, пасцельныя прыналежнасці, сродкі для прыбірання і бытавая хімія на паперы законна пакідалі ўніверсітэцкі баланс, а насамрэч, паводле пракуратуры, аказваліся скрадзенымі.

Злачынная схема працавала цэлае дзесяцігоддзе, упэўнены людзі ў пагонах. За гэты час агульны кошт прысвоенай прарэктарам і яго падначаленымі маёмасці перавысіў 13,8 тыс. рублёў. Шчыра кажучы, не надта ўражваючая сума – у год менш за 140 рублёў на траіх. Падаецца, што такія грошы наўрацці сур’ёзна палепшалі матэрыяльнае становішча фігурантаў.

Тым не менш у судзе ўсе трое прызналі віну, раскаяліся і цалкам кампенсавалі нанесеную ўніверсітэту шкоду.

Суд Кастрычніцкага раёна Магілёва прысудзіў кожнаму па два гады пазбаўлення волі паводле артыкула аб крадзяжы шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі. Аднак рэальна ў калонію яны пакуль не паедуць: выкананне асноўнага пакарання адтэрмінавана на два гады.

Былому прарэктару і загадчыку інтэрната дадаткова прызначылі штрафы па 100 базавых велічынь – па 4500 рублёў. Кастэляншы – 50 базавых, або 2250 рублёў.

Усім траім на пяць гадоў забаронена займаць пасады, звязаныя з арганізацыйна-распарадчымі і адміністрацыйна-гаспадарчымі функцыямі, а таксама працаваць там, дзе давядзецца ўлічваць, захоўваць ці размяркоўваць матэрыяльныя каштоўнасці. Прысуд пакуль у законную сілу не ўступіў.

Фотаздымак з адкрытых крыніц