Слаўгарад на другім месцы па радыяцыі ў Беларусі

У Брагіне Гомельскай вобласці і ў Слаўгарадзе Магілёўскай зараз больш за ўсё гама-выпраменьвання сярод іншых гарадоў.

Паводле Белгідрамета, на 12 сакавіка 2026 года найбольш высокія ўзроўні магутнасці дозы гама-выпраменьвання захоўваюцца ў пунктах пастаяннага кантролю, размешчаных у зонах павышанага радыеактыўнага забруджвання: Брагін – 0,38 мкЗв/гадзіну, Слаўгарад – 0,18 мкЗв/гадзіну.

Пры гэтым у Магілёве і Гомелі гэты паказчык на ўзроўні 0,11 мкЗв/гадзіну, што, паводле назіральнікаў, адпавядае ўсталяваным шматгадовым значэнням. У астатніх абласных гарадах і Мінску – 0,10 мкЗв/гадзіну.

Фотаздымак: ТГ Белгідрамета

Ва Украіне ліквідаваны расійскі наёмнік са Слаўгарадскага раёна

Жыхар Слаўгарадскага раёна Аляксандр Сляпцоў, які служыў у расійскіх акупацыйных войсках, ліквідаваны Узброенымі сіламі Украіны.

 

Як высвятліла арганізацыя Bypol, у лютым 2026 года ў Беларусь было дастаўлена і пахавана цела беларуса, які з верасня 2025 года ваяваў ва Украіне на баку Расіі. Гэта і быў жыхар Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці Сляпцоў Аляксандр Аляксандравіч, 1990 г. н.

 

Сляпцоў раней неаднаразова быў судзімы: 

у 2016-2017 гадах адбываў пакаранне ў ПК-17, 

у 2018-2021 – у ПК-9, 

у 2022 – ПК-2, 

у 2022-2023 – у лячэбна-працоўным прафілакторыі №7. 

 

Апошні раз працаваў качагарам у Слаўгарадскім раённым спажывецкім таварыстве.

 

Фотаздымак: Bypol

У Слаўгарадзе візуалізавалі калектыўны Захад. Атрымалася цікава

Слаўгарадская актывістка працягвае асвойваць GPT і перайшла ад тэкстаў да генерацыі выяў.

Чым больш унутраных праблем у Беларусі, тым часцей тыя, хто называе сябе патрыётамі, шукае карані бед на Захадзе замест таго, каб заняцца чысткай сваіх хлявоў ад гною.

Слаўгарадская актывістка Вікторыя Гарадзецкая, пераведзеная ў рэдактары раённай газеты з БРСМ па ўзросце, асвоіла новыя тэхналогіі і стала ўслаўляць працу вяскоўцаў з дапамогай чата GPT.

Цяпер яна пачала генераваць выявы, у якіх выразна прасочваюцца матывы апакаліпсіса, дзе ў ролі ворага роду чалавечага выступае калектыўны Захад.

Псіхадэлічныя відзежы Гарадцкай цалкам зразумелыя: змена ўлады ў Беларусі пагражае ёй тым, што прафесія “актыўны актывіст” перастане існаваць.

Звычайна ў такіх запушчаных выпадках на наступным этапе захворвання пацыент пачынае асацыяваць сябе з архангелам Міхаілам.

Фота раённай газеты.

Мяса кабана, здабытага пад Слаўгарадам, у 12 разоў перавысіла норму па радыяцыі

Дзікі кабан са Слаўгарадскага раёна абверг меркаванне ідэолагаў аб зніжэнні радыяцыйнага забруджвання пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

Здаецца, указы Лукашэнкі аб скарачэнні перыяду паўраспаду радыеактыўных элементаў не працуюць.

У 2025 годзе каля вёскі Ходарава Слаўгарадскага раёна паляўнічымі быў здабыты дзікі кабан з перавышэннем у 12 разоў дапушчальнага ўзроўню заражэння радыёактыўным цэзіем-137.

Санітарна-эпідэміялагічная служба раёна вымушана справаздачыцца аб зніжэнні радыяцыйнага забруджвання пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС, але ўрачам добра вядома, што гэта зусім не так.

І напярэдадні паляўнічага сезона спецыялісты паняволі агучваюць рэальную інфармацыю.

Па-добраму, паляванне ў такіх раёнах, як Слаўгарадшчына, павінна быць забаронена, але замест гэтага паляўнічым даюць парады аб прамыванні радыеактыўнага мяса або замочванні яго ў расоле.

Прыдуманы спецыяльныя фішкі накшталт тлумачэнняў, што ўтрыманне радыенуклідаў у мясе кабана і казулі вышэй, чым у зайца і лася.

На самай справе радыяцыя і не думала нікуды сыходзіць. Толькі ў галюцынацыях Лукашэнкі беларуская зямля ўжо пазбавілася ад наступстваў аварыі на ЧАЭС. Добра было б пачаставаць мясам слаўгарадскага кабана самога старога. Вядома ж, папярэдне апрацаваўшы яго ў расоле.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

У Слаўгарадзе за год створана шаснаццаць працоўных месцаў

Кадры Слаўгарада схільныя да цякучасці, але курс на “ўстойлівае развіццё” нарэшце ўзяты.

Новаму старшыні Слаўгарадскага райвыканкама Максіму Патапенку далажылі пра дасягненні раёна за 2025 год.

Асабліва хваліцца няма чым: пяць паказчыкаў з чатырнаццаці, даведзеных аблвыканкамам, не выкананыя. Гаварыць пра сельскую гаспадарку Слаўгарадчыны бессэнсоўна – вытворчасць прадукцыі там традыцыйна кульгае на ўсе чатыры капыты.

Няпростая сітуацыя ў раёне і з кадрамі: суадносіны прынятых і звольненых у арганізацыях раёна склалі 87,6 працэнта. Радуе толькі тое, што ў 2025 годзе ў раёне створана 16 новых працоўных месцаў.

Максім Патапенка апісаў сітуацыю ў рэгіёне фразай «тут не дайшлі, там не недарабілі», а мясцовыя журналісты, з уласцівым ім аптымізмам, вырашылі, што менавіта так выглядае «курс на ўстойлівае развіццё».

Фота раённай газеты.

У Слаўгарадзе не засталося ніводнага медыка, які мае патрэбу ў паляпшэнні жылля

У Слаўгарадскай ЦРБ не засталося ніводнага супрацоўніка, які меў бы патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.

У той час як жыхары раённых цэнтраў наперабой скардзяцца ў сацыяльных сетках на якасць медыцынскага абслугоўвання, Слаўгарад ужо ўсё вырашыў. Ну ці амаль усё.

Прынамсі, так лічаць кіраўнікі прафсаюзнай першаснай арганізацыі бальніцы, якія «дыскутавалі» з вышэйшым прафсаюзным начальствам на тэмы справаздачы аб дасягненнях 2025 года.

Адзін з аргументаў, прыведзеных дакладчыкамі, быў проста забойчы – на 1.01.2026 года ў раённай бальніцы не засталося ніводнага супрацоўніка, які меў бы патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.

Пасля такой заявы далейшая дыскусія страціла ўсялякі сэнс. Засталося толькі раздаць ганаровыя граматы.

Калі і ёсць у Слаўгарадзе нейкія праблемы з забеспячэннем медыкаў годнымі ўмовамі існавання, дык толькі тое, што не ўсе з іх уступілі ў галіновы прафсаюз – 279 з дзвюхсот васьмідзесяці пяці або 97,8 працэнта. Шэсць чалавек апынуліся па-за колам ахопу прафсаюза.

Магчыма, менавіта з-за гэтых несвядомых грамадзян, якія напэўна ёсць у кожнай раённай бальніцы вобласці, дробныя няўвязкі з медыцынай Магілёўшчыны пакуль маюць месца быць.

Фота слаўгарадскай раённай газеты.

У разгар халадоў ратавальнікі Слаўгарада заклапаціліся таўшчынёй лёду

Супрацоўнікі Слаўгарадскага раённага аддзела МНС правялі рэйд па зімовых вадаёмах. 

Займальную навіну паведаміла сваім чытачам славгарадская раённая газета.

Работнікі мясцовага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях правялі рэйдавае мерапрыемства па зімовых вадаёмах і параілі аматарам зімовай рыбалкі выконваць меры засцярогі.

У прыватнасці, нагадалі рыбакам, што таўшчыня лёду павінна быць не менш за сем сантыметраў.

Чаму ратавальнікі выбралі для рэйду час анамальных маразоў, застаецца загадкай.

Тут адно з двух: альбо на вадаёмах Слаўгарада забілі гарачыя крыніцы, альбо планы рэйдаў складаліся з разлікам на тое, што цяперашняя зіма будзе цёплай.

Фота раённай газеты.

Новыя кіраўнікі трох раёнаў Магілёўшчыны – выпускнікі сельгасакадэміі. Знаёмімся

Новыя старшыні райвыканкамаў, як запэўнівае «губернатар» Ісачанка, будуць спрыяць дынамічнаму развіццю сваіх рэгіёнаў.

Лукашэнка часцей за ўсё «ператрахвае» сваю вертыкаль у Магілёўскай вобласці, але гэта нічога не мяняе: твары іншыя, паказчыкі – ранейшыя.

Учора старшыня Магілёўскага аблвыканкама Анатоль Ісачанка прадстаўляў кіраўнікоў адразу трох раёнаў. Хто ж гэтыя людзі і чым заслужылі давер кадравай службы Лукашэнкі?

Жанчына на чале Касцюковічаў

Касцюковіцкі раён будзе ўзначальваць Наталля Асмалоўская. Яна нарадзілася ў Крычаве ў 1977 годзе. 

Горэцкую сельгасакадэмію скончыла ў 2003-м, але ўжо з 1995 года працавала начальнікам фінансава-сацыяльнага аддзялення Крычаўскага ваенкамату. З 2007 года працавала ў Крычаўскім райвыканкаме і за пятнаццаць гадоў даросла да пасады намесніка старшыні па эканоміцы.

Кандыдат навук – у Слаўгарадзе

Максім Патапенка, які ўзначаліў Слаўгарадскі раён, – ураджэнец Касцюковіцкага раёна. Яму – 50 гадоў. Горэцкую сельгасакадэмію ён скончыў у 1998 годзе і застаўся выкладаць у ёй. Атрымаў вучоную ступень кандыдата сельскагаспадарчых навук і пасаду прарэктара па выхаваўчай частцы. У 2022 годзе Патапенка быў прызначаны старшынёй горэцкага савета «дэпутатаў».

Самаму маладому – Чавускі раён

Сяргей Дарожкін (на фота ў цэнтры), якому дастаўся Чавускі раён, – ураджэнец Клічаўшчыны.

Ён не толькі маладзейшы за сваіх калег з Касцюковіч і Слаўгарада, але і мае досвед практычнай працы на сельскагаспадарчых прадпрыемствах.

Дарожкін нарадзіўся ў 1987 годзе. У 2009-м скончыў горэцкую сельгасакадэмію. Быў аграномам-насенняводам, галоўным аграномам, старшынёй двух сельгаспрадпрыемстваў.

У 2024 годзе Дарожкіна прызначылі начальнікам райсельгасхарчу Крычаўскага раёна.

Чамусьці толькі Сяргей Дарожкін, калі верыць прэс-рэлізам дзяржаўных СМІ, падзякаваў за добрасумленную працу свайго папярэдніка Дзмітрыя Акуліча.

Тут некалькі варыянтаў. Або журналісты проста не згадалі пра падзякі былым кіраўнікам Касцюкоўшчыны і Слаўгарадшчыны, або дзякаваць ім аказалася няма за што, або Сяргей Дарожкін аказаўся больш ветлівым, чым Патапенка і Асмалоўская.

Фота «Магілёўскія ведамасці».

Лукашэнка змяніў кіраўнікоў Касцюковіцкага, Слаўгарадскага і Чавускага раёнаў

Беларускі правіцель прызначыў «кадры»: намесніка старшыні па пытаннях будаўніцтва і ЖКГ Магілёўскага аблвыканкама і трох старшынь райвыканкамаў.
Лукашэнка правёў кадравыя ратацыі. Замест Генадзя Дэнгалева, які злятаў у Саудаўскую Аравію, а потым знік з гарызонту, намеснікам старшыні Магілёўскага аблвыканкама па будаўніцтве і ЖКГ стаў Ігар Клішо, які раней узначальваў абласны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве.
Намеснік старшыні Крычаўскага раёна Наталля Асмалоўская прызначана старшынёй Касцюковіцкага райвыканкама.
Галоўны «дэпутат» Горак Максім Патапенка будзе кіраваць Слаўгарадскім раёнам. Першаму намесніку старшыні Кіраўскага райвыканкама давераны Чавускі раён.

Фота БелТА.

Пацверджана: унікальны задыякальны коўш паходзіць са Слаўгарада

Як пісалі два з паловай гады таму mogilev.media, паступова раскрываецца загадка аднаго з самых дзіўных старажытных беларускіх артэфактаў. Навукоўцы зараз дакладна высветлілі, што ўнікальны задыякальны коўш з музея ў Аколіцы патрапіў туды са Слаўгарада.

Коўш, выраблены з бярозавага капа, які экспануецца ў Музеі беларускага народнага мастацтва ў Аколіцы, заўсёды знаходзіўся пад пільнай увагай навукоўцаў і нараджаў самыя неверагодныя тэорыі.

Яго галоўная загадка — дванаццаць малюнкаў у медальёнах, якія апяразваюць вонкавы бок вырабу. Навукоўцы бачаць у іх старажытны задыяк або язычніцкі каляндар.

Лічылася, што коўш цудам ацалеў у руінах царквы або манастыра пасляваеннага Гродна.

Аднак даследчыкі абверглі гэтую легенду. Высветлілася, што да рэвалюцыі артэфакт знаходзіўся ў калекцыі Магілёўскага музея. Затым трапіў у Мінск, а падчас Другой сусветнай вайны быў вывезены ў Германію і захоўваўся ў горадзе Кобленц.

Пасля перамогі ўнікальны артэфакт вярнулі ў СССР і коўш трапіў у Гродзенскі гісторыка-археалагічны музей.

Даследчыкам удалося прасачыць дарэвалюцыйны шлях каўша і высветлілася, што згодна з музейным апісаннем 1898 года, коўш паступіў у магілёўскі збор з царквы Нараджэння Багародзіцы ў Прапойску.

Нягледзячы на тое, што артэфакт усё ж мае магілёўскае паходжанне, трэба аддаць належнае гродзенскім навукоўцам. Менавіта яны выявілі задыякальны роспіс пад пазнейшым пластом жывапісу, які адлюстроўваў хрысціянскіх святых.

Цяпер здагадкі пра тое, што коўш быў прывезены з Расіі (гэта яшчэ адна гіпотэза), абвергнуты. Дакладна вядома, што коўш — узор магілёўскага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва часоў ВКЛ, а час стварэння каўша можна аднесці нават да XV–XVI стагоддзяў.

братчына

Фота: academia.edu.