Category: Раёны

Бабруйчанін аднавіў «Масквіч» 1954 года – машыну спыняе ДАІ, але не для пратакола

Навіна ад

Пяцідзесяцігадовы бабруйчанін Юрый, работнік швейнай вытворчасці, давёў да амаль заводскага стану «Масквіч» 1954 года выпуску.
«Масквіч» быў першай машынай Юрыя: на мяжы дзевяностых і двухтысячных ён купіў яго ў суседа за 50 долараў і некалькі гадоў ездзіў на ім кожны дзень, дадаўшы хіба што печку, якая ў заводскай камплектацыі не прадугледжвалася.
Калі з’явілася іншамарка, рарытэт адправіўся ў гараж – на рэстаўрацыю ў два этапы, усё сваімі рукамі. На гэтай машыне майстар набіваў першыя гузакі ў кузаўной справе.
Ад арыгінала адступіў у двух месцах: рычаг каробкі перадач перанесены з руля паміж сядзеннямі, не хапае аднаго молдынга.
Цяпер «Масквіч» выязджае некалькі разоў за лета – і заўсёды збірае гледачоў. Пасля рэканструкцыі бою часоў вайны гаспадары хвілін дзесяць не маглі сесці ў машыну: людзі фатаграфаваліся.
Аднойчы аўтамабіль спынілі даішнікі – таксама дзеля здымкаў. Вазіў «Масквіч» і маладых.
У тым жа гаражы за некалькі гадоў з падручных запчастак сабраны квадрацыкл і плаваючы ўсюдыход.
На прапанову абмяняць «Масквіч» на пазадарожнік уладальнік адказаў: «Твая машына з гадамі таннее, а мая даражэе».

Фота «Сильные Новости».

У Бабруйску жанчына разняла бойку нажом – у бальніцу трапіў той, каго клікалі на дапамогу

Навіна ад

У адным з бабруйскіх інтэрнатаў ноччу пілі ўчатырох – маці, дачка, пляменніца і сусед. Каля чатырох раніцы сусед абразіў пляменніцу, і тая пачала абзвоньваць знаёмых. На дапамогу прыехаў 26-гадовы бабруйчанін, таксама нецвярозы.
Пакуль мужчыны сварыліся, жанчыны выйшлі пакурыць. Вярнуліся і ўбачылі, што спрэчка ўжо перарасла ў сапраўдную бойку.
Разнімаць забіяк узялася 33-гадовая дама. Для большай пераканаўчасці яна ўзброілася кухонным нажом. Госць, які прыехаў дапамагаць, апынуўся ў бальніцы, да астатніх прыехала аператыўная група.
З пяці чалавек, якія сабраліся той ноччу ў пакоі інтэрната, адзіным пацярпелым стаў той, каго паклікалі на падмогу. Тым, хто піў з самага пачатку, дасталася толькі аператыўная група.

Фота ілюстрацыйнага характару.

Дваіх бабруйчан затрымалі па падазрэнні ў наркагандлі – не адпрацавалі і месяц

Навіна ад

Сілавікі з Гомельшчыны і Магілёўшчыны затрымалі двух жыхароў Бабруйска, якія працавалі наркакур’ерамі.

Двое жыхароў Бабруйска ва ўзросце 22 і 26 гадоў паспелі папрацаваць на інтэрнэт-наркамаркет, як сцвярджаюць праваахоўнікі, усяго тры тыдні. Паводле міліцыі, бабруйчане выконвалі ролю закладчыкаў. Па заданні куратара яны забіралі аптовыя партыі наркотыкаў, фасавалі іх, а затым рабілі схованкі ў Мінскай, Магілёўскай і Гомельскай абласцях.

Прапанова хуткага нелегальнага заробку, як сцвярджаюць праваахоўнікі, трапілася маладым людзям у інтэрнэце. 

Падчас затрымання і ператрусаў у асабістым аўтамабілі, арандаванай кватэры і тайніках сілавікі знайшлі каля кілаграма гашышу. Следчыя распачалі крымінальную справу за незаконны абарот наркотыкаў. Затрыманым пагражае да 20 гадоў пазбаўлення волі.

Фотаздымак: ТГ “МУС Беларусі”

Крычаўскаму сельгаспрадпрыемству не далі набыць кароў ў недабудаваны кароўнік

Навіна ад

За больш чым 1 млн рублёў збіралася набыць кароў у недабудаваны жывёлагадоўчы комплекс прадпрыемства АПК у Крычаўскім раёне. Здзелку сарвала пракуратура.

Закупку заўважыла пракуратура Крычаўскага раёна падчас маніторынгу электроннай гандлёвай пляцоўкі. І высветлілася, што праблема не толькі ў тым, што каровы маглі прыехаць раней за гатоўнасць кароўніка. У конкурснай дакументацыі пракуроры знайшлі адразу некалькі парушэнняў.

У прыватнасці, прадпрыемства не прапісала патрабаванні да ідэнтыфікацыі і рэгістрацыі жывёлы. Не быў дакладна вызначаны і парадак фарміравання цаны прапановы, а абавязкі бакоў у розных частках дакументацыі супярэчылі адзін аднаму.

Такія недахопы, паводле пракуратуры, маглі паўплываць на вынікі закупкі і прывесці да дадатковых выдаткаў на лагістыку. Але найбольш паказальна выглядалі тэрміны.

Пастаўляць жывёлу прадпрыемства планавала ўжо з верасня 2026 года. Пры гэтым завяршыць будаўніцтва малочна-таварнага комплексу збіраюцца толькі напрыканцы снежня. Паводле складзеных самім прадпрыемствам планаў, племянныя цялушкі малочных парод маглі з’явіцца ў гаспадарцы на некалькі месяцаў раней, чым гатовы комплекс, для якога іх і набывалі.

Пракурор Крычаўскага раёна вынес прадпісанне з патрабаваннем ліквідаваць парушэнні і правесці закупку нанова ўжо ў адпаведнасці з заканадаўствам. Прадпісанне было выканана ў поўным аб’ёме.

Фотаздымак: pexels.com

У Клімавічах цалкам вынішчылі беларускую мову ў грамадскім транспарце

Навіна ад

Беларускую мову цяпер немагчыма сустрэць ні ў клімавіцкім грамадскім транспарце, ні ў яго інфраструктуры.

Шыльды з назвамі прыпынкаў, расклад руху, інфармаванне пасажыраў ў аўтобусах і тэкставая інфармацыя для іх – выключна на рускай мове. Пра гэта паведамілі грамадскаму “моўнаму інспектару” Ігару Случаку ў Клімавіцкім філіяле аўтапарка №9 ААТ “Магілёўаблаўтатранс”.

Напярэдадні святкавання новага свята “Дзень народнага адзінства” праўладныя СМІ распавядаюць, як знішчалася беларуская мова ў Заходняй Беларусі, якая ў міжваенны перыяд знаходзілася ў складзе Польшчы. Клімавіцкія транспартнікі, па ўсім відаць, працягваюць справу вынішчэння беларушчыны і пэўна ўжо дасягнулі ў гэтым большых поспехаў, чым тыя, каго цяпер бэсціць прапаганда ў Беларусі.

Фотаздымак: fotobus.msk.ru

У Бабруйску ведаюць, адкуль ісці ў апошні шлях

Навіна ад

Бабруйская рэклама рытуальных паслуг падобна на чорны гумар з дзіўнымі сцвярджэннямі.

“Апошні шлях пачынаецца тут. У самым цэнтры Бабруйска адкрыты дзве рытуальныя залы”, – гаворыцца ў рэкламным артыкуле мясцовага выдання komkur.info. Такім чынам у Бабруйску стала на два месцы больш, адкуль можна выправіць на той свет нябожчыка. Паводле артыкула, у гэтых рытальных залах можна не толькі развітацца з ім, але і атрымаць увесь комплекс паслуг – абмыванне, апрананне, грыміраванне нябожчыка. Калі нейчага не хапае, то побач крама з рытуальнымі прыналежнасцямі. І ўсё гэта ў цэнтры горада.

Тое, што варта пачынаць адпраўляць ў апошні шлях нябожчыка менавіта з падобных устаноў, у артыкуле тлумачыцца даволі дзіўна. “Традыцыі і культура многіх народаў забараняюць трымаць цела памерлага дома. Не тое што суткі, нават гадзіну. Тлумачэнняў таму мноства: ад містычных да бытавых. Сучасныя рытуальныя абрады атрымалі ў спадчыну старажытныя павер’і”, – гаворыцца там. Праўда, пажадана было, каб былі ўказаныя гэтыя народы, якім уласцівы такія традыцыі, бо ў звычайных беларусаў развітанне з памерлым амаль заўсёды адбывалася менавіта там, дзе ён жыў. Больш таго, лічылася патрэбным, каб цэлую ноч каля яго знаходзіўся хтосьці з блізкіх, якія маглі змяняць адзін аднаго. Але цяпер, відаць, прыходзіць час новых “традыцый”. 

Таму ў Бабруйску ідуць у нагу з часам – у кастрычніку 2026 года абяцаюць адчыніць першы ў райцэнтры калумбарый на 128 ячэек на могілках па вуліцы Крылова.

Фотаздымак: komkur.info

Экс-палітвязень: у шклоўскай калоніі №17 пануе абсалютнае беззаконне

Навіна ад

Калонія №17 у Шклове – гэта ўзорна-паказальная дыктатарская ўстанова, сцвярджае былы палітвязень, які спазнаў там здзекі, катаванні і беспадстаўныя пакаранні.

Амаль тры гады ў зняволенні, пяць траплянняў у штрафны ізалятар, холад, недаяданне, правакацыі і пастаянная пагроза атрымаць новы тэрмін ужо за кратамі. Так былы палітвязень апісвае жыццё ў шклоўскай калоніі №17, куды яго адправілі за каментары пра лукашэнкаўскіх чыноўнікаў. Сваёй гісторыяй ён падзяліўся з Праваабарончым цэнтрам “Вясна”, які ў мэтах яспекі не называе яго імя, адзначаючы, што экс-палітвязень – жыхар раённага цэнтра.

Тры гады за каментары

Прысуд мужчыне вынеслі напрыканцы жніўня 2022 года. Тры гады калоніі ён атрымаў за каментары ў дачыненні да беларускага дыктатара, кіраўніка КДБ Івана Церцеля, былой старшыні ЦВК Лідзіі Ярмошынай, дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў, міністраў замежных спраў і па надзвычайных сітуацыях, а таксама работніка пракуратуры.

На допытах і ў судзе мужчына прызнаў віну. Цяпер ён тлумачыць, што зрабіў гэта пад ціскам. Паводле былога палітвязня, сілавікі пагражалі яго сям’і, і ён баяўся наступстваў адмовы ад прызнання. 

Адбываць пакаранне мужчыну адправілі ў шклоўскую калонію №17, дзе ў траўні 2021 года загінуў Вітольд Ашурак. “Гэта ўзорна-паказальная дыктатарская ўстанова. Там абсалютнае беззаконне, дзе робіцца ўсё, што ім загадаюць. У гэтую калонію адпраўляюць тых людзей, на якіх трэба ціснуць. У гэтым месцы звычайныя зняволеныя ладзяць правакацыі супраць палітычных. Усё наладжана на працу ўладаў”, – кажа ён.

Паводле яго, адміністрацыя выкарыстоўвала супраць палітвязняў не толькі фармальныя спагнанні і абмежаванні. Да ціску далучалі і іншых зняволеных, якія ладзілі правакацыі. Мужчына кажа, што ва ўсіх месцах пазбаўлення волі, праз якія яму давялося прайсці, стаўленне да палітычных было заведама горшым. Для іх стваралі максімальна цяжкія ўмовы, выкарыстоўваючы як прадугледжаныя правіламі абмежаванні, так і, паводле яго сцвярджэння, адкрыта незаконныя метады.

Жорсткасць пры гэтым прымянялася хвалямі. Былы палітвязень заўважыў, што новыя кампаніі ціску часта супадалі з нейкімі падзеямі за межамі калоніі, хаця самі вязні не заўсёды маглі зразумець, што менавіта адбылося: доступу да незалежных навін у іх не было.

Пакаранні за проста так

Адну з такіх хваляў мужчына запомніў асабліва добра. Вясной 2024 года, паводле яго сведчання, у шклоўскай калоніі каля 40 чалавек адправілі ў штрафны ізалятар, хаця перад гэтым яны нічога не парушалі. Ніякіх зразумелых прычын вязням не паведамілі. Былы палітвязень называе гэта спланаванай рэпрэсіўнай акцыяй.

Яшчэ адным інструментам ціску была адпраўка палітычных вязняў у ПКТ (памяшканне камернага тыпу). За дысцыплінарнымі пакараннямі магла з’явіцца ўжо новая крымінальная справа паводле артыкула 411 Крымінальнага кодэкса (злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы).

Паводле мужчыны, асабліва цынічным было тое, што супрацоўнікі разумелі незаконнасць часткі сваіх дзеянняў, але не баяліся наступстваў. Найбольшую адказнасць за сістэму ціску ён ускладае на тагачаснае кіраўніцтва калоніі, астатніх супрацоўнікаў называючы выканаўцамі.

Былы палітвязень спадзяецца, што калісьці зможа ўбачыць гэтых людзей ужо не ў кабінеце адміністрацыі калоніі, а на лаве падсудных.

За амаль тры гады зняволення мужчына пяць разоў трапляў у ШІЗА. Тэрміны былі адносна кароткія – ад трох да сямі сутак, але прычын сваіх пакаранняў ён, паводле яго слоў, часам нават не разумеў.

ШІЗА як катавальня

Перад змяшчэннем у ізалятар забіралі споднюю бялізну і пакідалі ў халоднай форме. Мужчына сцвярджае, што ў памяшканні наўмысна рабілі скразняк, а ежы давалі менш, таму арганізму было яшчэ цяжэй сагрэцца.

Здзекі, паводле яго, маглі складацца і з дробязяў, якія разам ператваралі знаходжанне ў ізалятары ў выпрабаванне. Напрыклад, уключалі радыё, але слухаць яго даводзілася, стоячы на расцяжцы. За яе парушэнне маглі ўдарыць па нагах. Сам былы вязень называе ўсё гэта спецыяльна прыдуманай сістэмай, каб зрабіць жыццё палітычных як мага больш невыносным.

Магчымасці абараніць свае правы ўнутры калоніі мужчына для сябе не бачыў. Таму асноўным спосабам вытрымаць тэрмін стала прыняцце таго, што хутка змяніць сітуацыю немагчыма.

Трымацца дапамагалі думкі пра сям’ю. Ён стараўся не марнаваць сілы на тое, на што ў той момант не мог паўплываць, і проста чакаў заканчэння тэрміну. На датэрміновае вызваленне мужчына не разлічваў.

Памілаванне пад прымусам

Паводле яго назіранняў, спісы тых, каго збіраліся памілаваць, вызначаліся «зверху», а наяўнасць самой просьбы аб памілаванні не заўсёды мела вырашальнае значэнне. Некаторых вязняў, якіх планавалі вызваліць, паводле яго, прымушалі напісаць такую заяву праз ШІЗА, ПКТ і пагрозы.

Яму таксама прапаноўвалі звярнуцца з просьбай аб памілаванні. Мужчына адмовіўся, бо не лічыў сябе вінаватым. У выніку ніякага памілавання не было. На волю мужчына выйшаў у траўні 2025 года, цалкам адбыўшы прызначаны тэрмін. Пазней ён пакінуў Беларусь.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Падлеткам Касцюковічаў паказалі альтэрнатыву: форма, службовая машына і сабака

Навіна ад

У Касцюковічах адкрылі абласную міжведамасную акцыю «Мой выбар! Мая альтэрнатыва!» – яе адрасаты падлеткі, а праводзяць яе суб’екты прафілактыкі: камісія па справах непаўналетніх, інспекцыя па справах непаўналетніх, урач-нарколаг, ратавальнікі, энергетыкі і газавікі.
Падлеткаў вадзілі па лакацыях, дзе кожнае ведамства паказвала сябе. З усяго, што прапаноўвалася на выбар, падрабязней за ўсё апісана адна альтэрнатыва – міліцэйская:

  • парадак праходжання службы ў органах унутраных спраў;
  • паступленне ў навучальныя ўстановы МУС;
  • магчымасць пабыць міліцыянерам або пажарным, пасядзець у службовым транспарце і патрымаць спецсродкі;
  • службовы сабака, якога дазволілі пагладзіць.

У назве акцыі стаіць «мой выбар», а паказалі падлеткам адзін – службу ў органах, з формай, машынай і сабакам.

У «Зеленом фургоне» гэта фармулявалі карацей: «Уголовный розыск – лучший друг трудящихся». Касцюковіцкая версія – для тых, хто яшчэ не працуе.

Фота раённай газеты.

Крымінальнік з Бабруйска страціў нагу, забіваючы ўкраінцаў

Навіна ад

Ураджэнец Бабруйска Леанід Логвін пайшоў наймітам ваяваць супраць Украіны, стаў калекай і цяпер лечыцца ў Беларусі.

З Бабруйска – у міждзяржаўны вышук

Да таго як стаць расійскім «ветэранам», Логвін меў значна менш гераічную біяграфію, распавядае “Наша ніва”. Ён нарадзіўся ў Бабруйску. У жніўні 2007 года ў родным горадзе супраць яго распачалі крымінальную справу за крадзеж. Мужчына знаходзіўся пад падпіскай аб нявыездзе, але парушыў яе і знік. Пасля гэтага беларускія праваахоўнікі абвясцілі яго ў міждзяржаўны вышук.

А Логвін тым часам асеў ва Украіне, піша “Цэнтр журналісцкіх расследаванняў”. Доўгі час ён жыў без рэгістрацыі ў Данецкай вобласці, а пазней на Херсоншчыне. Але праблемы з законам працягнуліся і там. У 2013 годзе на Харкаўшчыне жонка звярталася ў міліцыю праз учынены ім начны дэбош.

Асобная крымінальная гісторыя здарылася ў 2019 годзе ў Краматорскім раёне. Логвін жыў у знаёмага і скраў у яго дзве металічныя створкі гаражных варот вагой 73 і 79 кілаграмаў. Але на самім крадзяжы справа не скончылася. Бабруйчанін паспрабаваў прадаць гэтыя ж вароты іх уладальніку, не паведамляючы чалавеку, што прапануе яму заплаціць за ўласную скрадзеную маёмасць.

31 ліпеня 2019 года Красналіманскі гарадскі суд прызначыў Логвіну 100 гадзін грамадскіх работ.

Жонка-калабарантка

Пасля расійскага ўварвання ва Украіну былая жонка бабруйчаніна Вера Логвін стала калабаранткай. У 2022 годзе, калі была акупаваная частка Херсонскай вобласці, яна ўзначаліла акупацыйную адміністрацыю сяла Фёдараўка. Вядомасць атрымала пасля таго, як дэманстратыўна разарвала перад камерай свой украінскі пашпарт.

11 чэрвеня 2025 года Новаваронцоўскі раённы суд завочна прызнаў яе вінаватай у калабарацыйнай дзейнасці. Веру Логвін прысудзілі да дзесяці гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй усёй маёмасці.

Вайна, калецтва, Беларусь

Сам Логвін у верасні 2024 года пачаў публікаваць у сацыяльных сетках свае фатаграфіі ў вайсковай форме. Прыкладна ў гэты час, паводле апублікаваных звестак, ён добраахвотна заключыў кантракт з расійскімі Узброенымі сіламі і адправіўся на вайну супраць Украіны.

Аднак ваяваць доўга не давялося. Ужо да ліпеня 2025 года Логвін страціў нагу і праходзіў лячэнне ў расійскім шпіталі.

Пасля гэтага расійская прапаганда пачала прадстаўляць яго як «ветэрана СВА». Акупацыйныя структуры аказвалі параненаму байцу і сацыяльную дапамогу. Сярод іншага паведамлялася, што ў яго двары прыбралі сухое галлё.

Больш не ў вышуку?

Цяпер рэабілітацыя Логвіна працягнулася ўжо на радзіме. Прычым расійскі фонд накіраваў яго не ў прыватную здраўніцу, а ў «Вяжуці» – санаторый, які падпарадкоўваецца беларускаму Міністэрству працы і сацыяльнай абароны.

Паводле расійскіх паведамленняў, там прымаюць і іншых удзельнікаў вайны з акупаванай часткі Херсоншчыны, а таксама сем’і загінулых расійскіх вайскоўцаў. Рэгістрацыя на такую рэабілітацыю адбываецца праз расійскі фонд «Защитники Отечества».

Так біяграфія Леаніда Логвіна зрабіла амаль поўнае кола. З Беларусі ён некалі з’ехаў, хаваючыся ад крымінальнага пераследу, гадамі жыў ва Украіне, дзе зноў быў асуджаны за крадзеж, а пасля расійскага ўварвання пайшоў ваяваць супраць краіны, якая доўгі час была яго домам.

У Беларусь ён вярнуўся ўжо без нагі. І не да праваахоўнікаў, якія некалі абвяшчалі яго ў міждзяржаўны вышук, а на аздараўленне ў дзяржаўны санаторый.

Фотаздымак: Вгору

Кароўнікі Магілёўшчыны «даюць жывыя грошы», але чамусьці будуюцца за бюджэтны кошт

Навіна ад

Малочнатаварны комплекс на 756 кароў адкрылі у Бабруйскім раёне. Стужку пераразаў міністр прамысловасці Андрэй Кузняцоў. Гаспадарка «Варатынь» – філіял ААТ «Бабруйскі завод трактарных дэталяў і агрэгатаў», а рашэнне будаваць, паводле слоў дырэктара завода Ігара Фацеева, прымалася на ўзроўні Мінпрама і старшыні аблвыканкама. Два кароўнікі з даільнай залай, радзільнае аддзяленне і прафілакторый на 240 цялят пабудавалі за пятнаццаць месяцаў, з мая 2025-га да канца жніўня.
Дойны статак філіяла – 1579 галоў, таму новы комплекс змяшчае менш за палову; астатнія пакуль застаюцца ў памяшканнях, якім па пяцьдзясят гадоў. Ад пераезду чакаюць плюс сем тон малака за дзень да цяперашніх 33 без ніводнай новай каровы – толькі за кошт умоў утрымання. Кіраўнік філіяла Канстанцін Шкельцін лічыць, што доля гатунку экстра вырасце з 70 працэнтаў амаль да ста, а надой – з 20 літраў на карову да 30. Малако дае філіялу больш за мільён рублёў у месяц і ідзе на Пухавіцкі завод, на дзіцячае харчаванне.
Чаго няма ні ў БЕЛТА, ні ў абласнога агенцтва, ні на сайце МТЗ, ні ў раёнцы – кошту комплексу і назвы падрадчыка.
Затое першы намеснік старшыні аблвыканкама Сяргей Савіцкі назваў, за чые грошы будуюцца астатнія: у вобласці цяпер каля 17 комплексаў, да канца года ўвядуць яшчэ мінімум пяць. Тры з іх з удзелам рэспубліканскага бюджэту (Глускі, Быхаўскі, Слаўгарадскі раёны) і два з удзелам бюджэту Мінска (Бабруйскі і Крычаўскі). То бок з шасці кароўнікаў, пяць аплачваюць з бюджэту краіны або сталіцы, а шосты – трактарны завод па рашэнні міністэрства.
Савіцкі на адкрыцці сказаў, што буронкі «даюць жывыя грошы». Мяркуючы па тым, што за кароўнікі плаціць падаткаплацельшчык, жывых грошай за трыццаць гадоў у калгасаў не было.
І, хутчэй за ўсё, не будзе. Бо жывыя грошы вельмі любяць чыноўнікі, якія пастаянна павышаюць сабе заробкі, а іх у краіне больш, чым кароў.

Фота раённай газеты.