Category: Навіны Бялыніч

У Бялынічах суд абмежаваў дзеяздольнасць двух п’яніц. Ці будзе карысць?

Навіна ад

Магілёўская вобласць п’е больш за ўсіх. Улады з гэтым змагаюцца і пры гэтым сарамліва хаваюць статыстыку алкагалізацыі насельніцтва.

У Бялыніцкім раёне суд абмежаваў у дзеяздольнасці двух мужчын, якія гадамі прапівалі пенсію і зарплату, пакідаючы сем’і ў беднасці.

Фармальна гэта клопат пра блізкіх. Але за асобнымі судовымі гісторыямі відаць вялікая праблема: па апошняй адкрытай рэгіянальнай статыстыцы Белстата, менавіта Магілёўская вобласць была самым пітушчым рэгіёнам краіны. А свежую рэгіянальную статыстыку за 2024 год улады грамадству ўжо не паказалі.

Суд як фінансавы тормаз для п’янства

Пракуратура Бялыніцкага раёна праз суд абмежавала ў дзеяздольнасці двух жыхароў раёна з-за злоўжывання алкаголем. Адзін з іх – 71-гадовы жыхар Бялынічаў, на працягу 20 гадоў траціў на спіртное ўсе даходы, уключаючы пенсію. Другі, 43-гадовы мужчына, жыў з маці і ўвесь заробак таксама траціў на алкаголь. На гэтай глебе ў сем’ях узнікалі канфлікты, а блізкія фактычна аказваліся закладнікамі чужой залежнасці.

Цяпер гэтыя мужчыны могуць самастойна здзяйсняць толькі дробныя бытавыя здзелкі. Атрымаць зарплату, пенсію і іншыя даходы, а таксама распараджацца імі яны змогуць толькі са згоды папячыцеля.

Гэта не турма, не лячэнне і не пазбаўленне грамадзянскіх правоў. Гэта фінансавы абмежавальнік: чалавек можа жыць, працаваць, купляць хлеб і аплачваць праезд, але не можа свабодна распараджацца грашыма, якія раней ішлі на бутэльку.

Такая мера прадугледжана артыкулам 30 Грамадзянскага кодэкса Беларусі: грамадзяніна, які з-за злоўжывання спіртнымі напоямі, наркотыкамі або псіхатропнымі рэчывамі ставіць сям’ю ў цяжкае матэрыяльнае становішча, суд можа абмежаваць у дзеяздольнасці. Над ім устанаўліваецца папячыцельства.

Магілёўская вобласць – не выпадковы фон

Гісторыя з Бялынічаў – частка абласной статыстыкі. Спачатку дзяржаўныя медыя са спасылкай на Белстат назвалі Магілёўскую вобласць самым пітушчым рэгіёнам краіны – 12,5 літра алкаголю на чалавека старэй за 15 гадоў. Потым свежая афіцыйная статыстыка алкагалізацыі насельніцтва па рэгіёнах знікла зусім. У 2024 годзе грамадству паказалі толькі сярэднюю «тэмпературу» па краіне – 11,1 літра, але не далі самага цікавага: што стала з Магілёўскай вобласцю.

Калі рэгіён перастаў быць лідарам, то чаму б не паказаць лічбы? Калі не перастаў, тым больш зразумела, чаму іх схавалі.

Па сутнасці – грамадства пазбавілі магчымасці праверыць, ці змянілася сітуацыя ў самым праблемным рэгіёне, які даў Беларусі Лукашэнку.

Абмежаванне дзеяздольнасці: дапамога сям’і або фінансавая латка?

Сама мера можа быць карыснай. Калі чалавек гадамі прапівае пенсію або зарплату, пакутуе не толькі ён сам. Абмежаванне дзеяздольнасці ў такіх выпадках дае сям’і хаця б адзін рэальны інструмент абароны. Грошы перастаюць аўтаматычна ператварацца ў алкаголь. Папячыцель атрымлівае магчымасць кантраляваць бюджэт. У чалавека становіцца менш шанцаў за адзін дзень спусціць пенсію або зарплату.

Але важна не падманвацца: гэта не лячэнне алкагалізму.

Суд можа абмежаваць доступ да грошай, але не можа адмяніць залежнасць. Чалавек можа пазычаць, прасіць, працаваць неафіцыйна, знаходзіць спіртное праз знаёмых. Калі побач няма лячэння, сацыяльнай работы, кантролю і рэабілітацыі, абмежаванне дзеяздольнасці ператвараецца ў фінансавую латка на велізарнай сацыяльнай дзірцы.

Так, сям’я можа перастаць жыць у поўнай галечы. Але сам чалавек ад гэтага не перастае быць залежным.

Польшча: можна абмежаваць, але гэта павінна быць дапамогай, а не пакараннем

Падобныя механізмы існуюць і ў іншых краінах. Але важна глядзець не толькі на сам факт абмежавання, а на філасофію закона.

У Польшчы ёсць інстытут частковай недзеяздольнасці – ubezwłasnowolnienie częściowe. Па артыкуле 16 польскага Грамадзянскага кодэкса, паўналетняга чалавека можна часткова абмежаваць у дзеяздольнасці з-за псіхічнага захворвання, разумовага парушэння або іншых псіхічных расстройстваў, у прыватнасці п’янства або наркаманіі, калі яго стан не патрабуе поўнага абмежавання, але яму патрэбна дапамога ў вядзенні спраў. Для такога чалавека ўстанаўліваецца куратарства.

Гэта значыць польская логіка блізкая да беларускай, але акцэнт іншы: гаворка не проста пра тое, што чалавек п’е і шкодзіць сям’і. Суд павінен усталяваць, што з-за стану чалавеку сапраўды патрэбна дапамога ў кіраванні справамі.

Часткова недзеяздольны чалавек у Польшчы захоўвае частку самастойнасці. Ён можа вырашаць бытавыя пытанні, але больш сур’ёзныя маёмасныя і юрыдычныя дзеянні патрабуюць згоды куратара. Польскія юрысты прама тлумачаць: частковае абмежаванне азначае абмежаваную дзеяздольнасць, а значныя рашэнні, асабліва маёмасныя і прававыя, патрабуюць згоды прызначанага куратара.

І гэта прынцыпова: мера павінна абараняць чалавека і яго маёмасць, а не станавіцца зручным спосабам прыбраць нязручнага сваяка з сямейных рашэнняў.

Германія: не адабраць правы, а ўмяшацца мінімальна

Германія пайшла яшчэ далей. Там сучасная мадэль будуецца не вакол ідэі «пазбавіць чалавека дзеяздольнасці», а вакол прававой падтрымкі – Betreuung. Чалавеку могуць прызначыць памочніка для канкрэтных сфер: фінансы, жыллё, медыцына, дакументы. Але сама па сабе такая падтрымка не пазбаўляе чалавека дзеяздольнасці. Нямецкі суд прама тлумачыць: Betreuung у прынцыпе не ўплывае на дзеяздольнасць падапечнага.

Калі патрэбна больш жорсткая мера, суд можа ўвесці так званы Einwilligungsvorbehalt – рэзерв згоды. Гэта азначае, што па пэўных пытаннях чалавек не можа здзяйсняць юрыдычна значныя дзеянні без згоды прызначанага памочніка. Але і тут ёсць абмежаванні: нямецкі Грамадзянскі кодэкс прадугледжвае, што нават пры рэзерве згоды чалавек не мае патрэбы ў згодзе памочніка для дзеянняў, якія даюць яму толькі прававую выгаду, а таксама, калі суд не ўстанавіў іншае, для нязначных паўсядзённых спраў.

Нямецкая мадэль задае правільнае пытанне: не «як пакараць п’ючага чалавека», а «у якой менавіта сферы ён не спраўляецца і якое мінімальнае ўмяшанне трэба, каб прадухіліць шкоду».

Гэта важны момант. У нармальнай сістэме абмежаванне дзеяздольнасці не павінна быць кляймом. Яно павінна быць кропкавай абаронай – для сям’і, для маёмасці і для самога чалавека.

Асноўны інструмент у краінах ЕС – дарагі алкаголь.

Але ёсць і яшчэ адзін інструмент, якім на ўсю моц карыстаюцца краіны Еўрапейскага Саюза. Усё тое, што наносіць значную шкоду здароўю чалавека, павінна каштаваць так дорага, каб чалавек задумваўся кожны раз, калі купляе бутэльку алкаголю або пачак цыгарэт.

Вядома, у гэтых краінах сярэдняя зарплата ў разы большая, чым па Магілёўскай вобласці, але ўсё роўна пакупнік кожны раз задумваецца, калі бачыць бутэльку ў магазіне па цане зімовай курткі.

Ці прыносіць гэта станоўчы эфект? Цяжка сказаць. Магчыма, зусім не з-за цаны на спіртное, а ў выніку нейкіх паводніцкіх зрухаў, але ў краінах Еўропы ў апошнія гады прыкметна зменшылася колькасць тых, хто ўжывае алкаголь сярод моладзі. Гэта прывяло да таго, што вытворцы спіртнога забілі трывогу – цэлая галіна апынулася пад ударам з-за незапатрабаванасці.

Можа быць, і беларусам трэба вырашаць праблему неяк так – сістэмна, пачынаючы з адукацыі і цэннікаў, і заканчваючы альтэрнатывай хатняму п’янству ў выглядзе добрага адпачынку. А лепш за ўсё было б – стварыць у краіне такую ​​атмасферу, калі рука не цягнецца сама сабой за чаркай з-за дэпрэсіі.

У чым праблема беларускага падыходу

У беларускай гісторыі ёсць рацыянальнае зерне: калі чалавек прапіў усе грошы, сям’я павінна мець інструмент абароны. Абмежаванне дзеяздольнасці можа выратаваць жонку, маці або дзяцей ад галечы.

Але ёсць і небяспечная падмена. Дзяржава паказвае асобныя судовыя рашэнні як клопат пра грамадзян, але пры гэтым не паказвае грамадству свежую карціну самой праблемы:

  • Колькі такіх сем’яў у Магілёўскай вобласці?
  • Колькі людзей абмяжоўваюць у дзеяздольнасці з-за алкаголю?
  • Колькі з іх потым праходзяць лячэнне?
  • Колькі абмежаванняў адмяняецца, бо чалавек сапраўды перастаў злоўжываць?

І нарэшце, што ж усё-такі адбываецца з абласной статыстыкай пасля таго, як Магілёўшчына стала лідарам па спажыванні алкаголю?

Фармальна ўсё прыгожа

Пракуратура звярнулася, суд задаволіў, папячыцель прызначаны. Сям’ю абаранілі.

Але калі рэгіён п’е больш за ўсіх, а свежыя рэгіянальныя лічбы знікаюць з публічнай прасторы, гэта ўжо не клопат. Гэта кіраванне грамадскай думкай праз асобныя паказальныя выпадкі замест адкрытай размовы пра маштаб бяды.

Таму пытанне трэба ставіць жорстка: калі ўлады сапраўды змагаюцца з п’янствам, чаму грамадства не бачыць зводак пра поспехі на гэтым фронце?

Суд можа абмежаваць аднаго алкаголіка ў распараджэнні пенсіяй. Але хто абмяжуе беларускія ўлады ў звычцы хаваць нязручную статыстыку?

Фота з адкрытых крыніц.

Лепшыя гарады Магілёўскай вобласці – Шклоў, Чэрыкаў і Бялынічы

Навіна ад

Падведзены вынікі года добраўпарадкавання ў Беларусі. Адпаведную пастанову падпісаў Турчын. На Магілёўшчыне ёсць пераможцы.

Сярод лепшых раёнаў краіны адзначаны Шклоўскі раён Магілёўскай вобласці – ён стаў пераможцам у сваёй катэгорыі.

Тут ужо, як у беларускім хакеі – каманда-пераможца вядомая на трыццаць гадоў наперад.Таксама ў ліку пераможцаў рэспубліканскага агляду санітарнага стану і добраўпарадкавання апынуліся два населеныя пункты Магілёўскай вобласці.

У катэгорыі гарадоў з насельніцтвам да 10 тысяч жыхароў найлепшымі прызнаны Чэрыкаў і Бялынічы.

Усяго па выніках года добраўпарадкавання вызначаны лепшая вобласць – Гомельская, сем раёнаў – па адным у кожнай вобласці і Мінску – а таксама 15 населеных пунктаў у розных катэгорыях.

Пераможцы агляду традыцыйна ўзнагароджваюцца пераходнымі вымпеламі і грашовымі прэміямі з рэспубліканскага бюджэту.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Калі ж Магілёўшчыну заваляць чырвонай ікрой і вясёлкавай фарэллю?

Навіна ад

Пра чарговыя «поспехі» КПП «Форелевое хозяйство «Лахва»» распавёў старшыня камітэта па эканоміцы аблвыканкама Аляксандр Варапаеў.

У эфіры тэлеканала «Магілёў-4» старшыня камітэта эканомікі Магілёўскага аблвыканкама Аляксандр Варапаеў распавёў пра запуск вытворчасці таварнай чырвонай ікры ў гаспадарцы «Фарэлевая гаспадарка «Лахва» і папярэдзіў, што людзі гэтую ікру есці не будуць – яе плануюць выкарыстоўваць не ў харчовых мэтах, а для развядзення фарэлі.

Што адбываецца з фарэллю і яе вытворнымі на Магілёўшчыне – без шклянкі не разабрацца:

  • у 2023 годзе анансавалі стварэнне рыбакомплексу ў Чэрыкаве;
  • у канцы 2025 года планавалася запусціць фермы па развядзенні каштоўных парод рыбы ў Хоцімскім, Чэрыкаўскім і Краснапольскім раёнах Магілёўскай вобласці.

Запусцілі, не запусцілі, развялі ці не развялі – незразумела.

Праектам займаецца УП «Рыбгас Палуж» – «даччынная» структура гаспадаркі «Фарэлевая гаспадарка «Лахва».

На поўную магутнасць новыя фермы павінны выйсці да 2027 года, але першыя ўловы чакаюць ужо ў 2026-м.

Варапаеў так і не змог выразна растлумачыць, хто ў рыбных справах Магілёўшчыны ўсё ж «дачка», а хто – «маці». Пра «бацьку» ўвогуле нічога не вядома. Магчыма, ён адправіўся за ўловам гэтага года.

Яснасці ў сітуацыю не дадае і паездка Лукашэнкі ў Бялыніцкі раён у верасні 2023 года. Там ён наведаў участак па вырошчванні рыбы гаспадаркі «Фарэлевая гаспадарка «Лахва», выслухаў даклад пра развіццё рыбаводчай галіны ў Магілёўскай вобласці, нарошчванне вытворчасці каштоўных парод рыбы і паеў юшкі.

А яшчэ ў 2018 годзе быхаўская «раёнка» пісала, што вясёлкавая фарэль аказалася незапатрабаванай быхаўскімі гандлёвымі сеткамі. Падобна, нейкія ўловы былі ўжо і тады.

Калі падсумаваць усе гэтыя супярэчлівыя звесткі, можна прыйсці да несуцяшальных высноў – ікра толькі таварная, уловы ці то былі, ці то яшчэ будуць, затое юшку Лукашэнка паеў даўно.

Сярод мноства тэорый пра жыццё вясёлкавай фарэлі ў Магілёўскай вобласці ёсць і зусім радыкальная – гэтую рыбу праблематычна вырасціць у балоце.

Нагадаем, што рака Лахва, у гонар якой названа прадпрыемства, працякае не сярод маляўнічых альпійскіх лугоў, а па землях, пацярпелых ад аварыі на ЧАЭС.

Фота ведамаснага сайта гаспадаркі «Фарэлевая гаспадарка «Лахва».

У Бялынічах работнікі сельгаспрадпрыемстваў ходзяць у тэатры і ездзяць на мора

Навіна ад

У бялыніцкім СПК «Калгас «Радзіма» адпачываюць па формуле «ўсё ўключана» і зарабляюць, упрыгожваючы фермы.

Мяжа паміж светам беларускіх прапагандыстаў, якія хваліцца месцамі, дзе яны адпачываюць, і светам насельнікаў ферм канчаткова сцёртая.

Спецыяльныя карэспандэнты праўладнай «Беларуси Сегодня» апыталі рабочых і сялян пра тое, дзе яны адпачываюць. Аказалася, што араць не пакладаючы рук у пуле «першага» не так выгадна, як прахалоджвацца ў гумовых ботах і ватоўках на сельскіх фермах.

У бялыніцкім СПК «Калгас «Радзіма» людзі з’яўляюцца на фермах не так часта, як на экскурсіях, у тэатрах і ў Геленджыку.

Жыхарка вёскі Вішова, якая працуе ў «Радзіме» ўсяго тры гады, на самай справе паспела з’ездзіць у Геленджык разам з сям’ёй.

Дзеці гэтай жанчыны атрымліваюць стыпендыі за поспехі ў працы і спорце, а сама яна сцвярджае, што можна добра зарабіць на конкурсах па ўпрыгожванні ферм і грунтоўна нагрэць рукі на такой банальнай рэчы, як шоу талентаў.

Зрэшты, у «Радзіме» Геленджык магчымы, бо гэта – узорна-паказальны калгас, які існуе дзеля таго, каб лашчыць самалюбства айчынных «моцных гаспадарнікаў» і рабіць пастановачныя здымкі ідэолагам, якія ілюструюць імі свае байкі.

Цікава, як часта лётаюць на Азорскія астравы работнікі ААТ «Краснапольскі» і асноўнай масы беларускіх калгасаў, дзе зарабляюць на жыццё не на шоу талентаў, а крадзяжом дызельнага паліва?

Адна з падстаўных апытаных прызналася: калі распавядаю сябрам і знаёмым пра свой сацпакет, многія не вераць, што такое магчыма.

І правільна робяць. Бо гэта толькі Лукашэнка перакананы, што тыя, хто пакуль не ўцёк з Беларусі, настолькі дурнейшыя за паравоз, што здольныя верыць сумбуру Тура, шурпатасцям Гладкай і зацьменням Азаронка.

Фота «Беларусь Сегодня».

У Бялынічах не засталося ўдзельнікаў Другой Сусветнай, іх функцыі перайшлі ветэранам працы

Навіна ад

У Бялыніцкім раёне не засталося ні аднаго ўдзельніка Другой Сусветнай вайны.

Пра адсутнасць на Бялыніччынне людзей, якіх можна было б назваць удзельнікам Другой Сусветнай стала вядома на справаздачна-выбарчым сходзе раённай ветэранскай арганізацыі. Праўда, да такіх можна было б аднесці вязняў фашысцкіх канцлагераў, якіх у раёне засталося два чалавекі, але, пэўна, з бюракратычна-юрыдычных падыходаў такое званне на іх не распаўсюджваецца.

Усе астатнія сябры арганізацыі – 2875 чалавек – ветэраны працы. Па сцвярджэнні іх кіраўніка Яўгена Чарнякова, дзейнасць у наступным справаздачным перыядзе не будзе зніжана. Можна дадаць, што і пра вайну будзе каму распавядаць, прычым гэты рассказчык пойдзе амаль за сведку ваенных падзей. 

Так, у лістападзе мінулага года ў Бялыніцкай сярэдняй школе №1 адкрыўся раённы Цэнтр патрыятычнага выхавання. На ўрачыстай цырымоніі ў ліку ганаровых гасцей выступіла “дачка ветэрана Вялікай айчыннай вайны”, піша Mayday. 

Фотаздымак: “Зара над Друццю”

Егеры Бялыніцкага лясгаса распавялі пра асаблівасці палявання

Навіна ад

У Бялыніцкім лясгасе патлумачылі, чаму паляванне – гэта не толькі трафеі і адрэналін, але і карысць для лесу.

Бялыніцкі лясгас па выніках 11 месяцаў 2025 года заняў першае месца па даходнасці паляўнічай гаспадаркі сярод 98 лясгасаў Беларусі.

Здавалася б, што можа быць прасцей: запрашай у госці паляўнічых, арганізуй ім адпачынак і падлічвай даходы. Аднак, усё аказваецца не зусім так. 

Асобныя папуляцыі лясных жывёл маюць патрэбу ў рэгуляванні колькасці. Лічбы гавораць самі за сябе. 

Так, па стане на 20 красавіка 2025 года ў Магілёўскай вобласці налічваецца:

  • 6940 ласёў пры аптымальнай колькасці 6700;
  • 20 485 казуль замест рэкамендаваных 18 802;
  • 6662 аленяў высакародных пры аптымальнай колькасці – 9303.

Парушэнне гэтага балансу прыводзіць да пашкоджання пасеваў, росту ДТЗ з удзелам дзікіх жывёл і ўразлівасці папуляцый перад хваробамі.

Практычна ўсе даходы ад паляўнічай дзейнасці ўкладаюцца назад у лес: у падкормку, аснашчэнне, заработную плату егераў і ахову ўгоддзяў. А аснашчэнне ў егераў не з танных. Напрыклад, узімку не абысціся без снегаходаў. Толькі так можна дабрацца ў цяжкадаступныя месцы, дзе жывёлы маюць патрэбу ў падкормцы – сене, зерневай сумесі з аўса з гарохам, мінеральных дадатках.

Яшчэ адзін цікавы, але мала вядомы нюанс: падкормачныя пляцоўкі размяшчаюцца не бліжэй як за паўкіламетра ад рэспубліканскіх трас.

«Мы не ствараем прыманку каля дарогі, а дапамагаем жывёлам перажыць зіму ў бяспечных месцах», – кажуць захавальнікі лесу.

Фота БелТА.

Бялыніцкі суд прызнаў экстрэмізмам стыкеры “Чык Чырык”

Навіна ад

Tэлеграм-стыкеры «Чык-Чырык» цяпер лічацца ў Беларусі экстрэмісцкімі матэрыяламі.

Рашэнне аб прызнанні 21 стыкера экстрэмізмам прыняў 19 снежня 2025 года суд Бялыніцкага раёна. Варта адзначыць, што “Чык-Чырык” – гэта іранічная мянушка Лукашэнкі.

Фраза “Чык-Чырык”, верагодна, паходзіць ад аднайменнай песні беларускага гурта “Саша і Сірожа”. У яе ўваходзілі мастак Аляксей Хацкевіч і Сяргей Міхалок, лідар “Ляпіса Трубяцкога”. Як адзначае Мemepedia, трэк з’явіўся ў 2005 годзе і ўвайшоў у альбом “Скаты!”. У 2010 годзе на Ютуб загрузілі мультыплікацыйны кліп.

Толькі праз шмат гадоў гукаперайманне стала іранічнай мянушкай Аляксандра Лукашэнкі. Як мяркуецца, усё пачалося з карыкатуры, якую 21 студзеня 2016 года апублікаваў у каментарах падпісчык суполкі “Чай з малінавым варэннем”.

У 2020 годзе на фоне пратэстаў фраза “Чык-Чырык” стала зноў папулярнай. Шмат у чым гэта адбылося дзякуючы коміку Славе Камісаранкі. Менавіта ён пачаў публічна і вельмі часта называць Лукашэнку “Чык-Чырыкам”.

Выява з адкрытых крыніц

Фермер з Бялыніцкага раёна памёр, напіўшыся пестыцыда

Навіна ад

У Бялыніцкім раёне фермер выпіў вадкасці з бутэлькі з-пад газіроўкі, а гэта аказаўся сродак супраць пустазелля.

Як паведамляе Дзяржаўны камітэт судовыых экспертыз, знаходзячыся ў сваёй гаспадарцы ў Бялыніцкім раёне, 53-гадовы мужчына ўзяў для апрацоўкі раслін ядахімікат цёмна-карычневага колеру, частку адліў у пластыкавую бутэльку з-пад газаванага напою.

Праз непрацяглы час па памылцы стаў піць з гэтай бутэлькі – зрабіў усяго адзін глыток… Самастойнае прамыванне страўніка і прыём лекаў не дапамагала: са скаргамі на млоснасць, ваніты, болі па ўсім жываце мужчыну шпіталізавалі.

У Магілёве ў бальніцы на наступны дзень фермер памёр з-за вострага атручвання, якое выклікаў памылкова спажыты ядахімікат. Гэтым ядахімікатам, як высвятлілі эксперты, аказалася вадкасць дыкват, якая выкарыстоўваецца для барацьбы з пустазеллем.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

У Бялыніцкім раёне хочуць паставіць помнік меліярацыі

Навіна ад

Памятны знак з нагоды 100-годдзя пачатку меліярацыі на Магілёўшчыне плануецца паставіць каля вёскі Забалоцце Бялыніцкага раёна.

Пляцоўка, дзе плануецца ўстаноўка помніка, на сёння ўжо ўпарадкаваная. “Пляцоўка каля вёскі Забалоцце была выбрана невыпадкова, бо з яе  адкрываецца добры від на сучасныя меліярацыйныя збудаванні, якія ўзведзены ў рэчышчы канала. У межах самога канала плануецца стварыць экалагічны маршрут, на якім будуць адноўлены асноўныя этапы развіцця меліярацыйнай галіны за мінулыя сто гадоў” – прыводзіць словы прадстаўніка “Магілёўводбуд” Аляксея Пчэльнікава раённае выданне “Зара над Друццю”.

На пляцоўцы будзе размешчаны не толькі помнік, але і створана месца адпачынку, якое будзе аб’ядноўваць элементы музея меліярацыі пад адкрытым небам і паркавага ландшафту. Больш за тое, плануецца 20 месцаў для парковак, а таксама зялёныя зоны з дэкаратыўнымі раслінамі, альтанкамі ды лаўкамі. 

Сам помнік прысвечаны 100-годдзю ўзнагароджання Ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР меліярацыйнага таварыства «Васількі», удзельнікі якога амаль уручную асушылі балота, што раздзяляла вёскі Васількі і Забалоцце Бялыніцкага раёна.

Андрей Кунцевич – журналист из Белынич, поэт и первый заместитель министра. Знакомимся

Навіна ад

Талантливый уроженец Белынич, который сделал блистательную карьеру, поднявшись с самых низов, но никогда не рубил с плеча.

Карьера Андрея Михайловича  Кунцевича впечатляет – за каких-то двадцать лет он прошел путь от заведующего отделом писем редакции белыничской районной газеты “Зара над Друццю” до первого заместителя министра информации, заняв этот пост в сорок лет.

При этом, пользуясь китайской терминологией, сохранил лицо: не клялся в беззаветной преданности Лукашенко, как это делали выскочки-нувориши вроде Азаренка и Муковозчика, но и на сторону народа в 2020-м не перешел, оставшись опытным чиновником, классным специалистом своего дела.

Своей четкой позицией, без переобуваний и метаний из сторону в сторону, Кунцевич заслужил уважение не только у властей Беларуси, но и у противников Лукашенко.

О нем с уважением пишет “Наша Нива”, а историк Марзалюк, признавший смену своих взглядов, считает Кунцевича замечательным человеком и журналистом и отмечает его свободное владение беларуским языком в публичных выступлениях.

Более того, Андрей Михайлович пишет стихи на родном языке:

Пакідае наш край чарада журавоў,

Шэрым клінам пранізвае даль.

Адлятаюць ад нас да чужых берагоў,

Бо наладжвае восень свой баль.

Мы добавим в историю блистательного взлета Кунцевича несколько фактов, которые известны только узкому кругу людей в Могилевской области.

Стартом своей карьеры Андрей Кунцевич обязан Геннадию Михайловичу Лавренкову, который долгое время курировал кадры Могилевщины и рассмотрел в молодом, но амбициозном сотруднике районной газеты, большой потенциал.

Однажды Кунцевич пришел к могущественному чиновнику и предложил ему свой план развития газеты “Зара над Друццю” и попросил пост редактора. План, предложенный Андреем Михайловичем, выглядел убедительно, а уж после того, как Кунцевич через год сумел выполнить все его пункты, вопросов у Лавренкова больше не возникало.

Дальнейшему карьерному росту Андрея Кунцевича способствовали также главный идеолог Могилевской области Валерий Малашко и Владислав Грибанов, исполнявший при “губернаторе” Петре Руднике обязанности пресс-секретаря могилевского облисполкома.

В конечном итоге Кунцевич обошел обоих. Середнячку Малашко не хватало чиновничьей хватки и знаний в этой области. Талантливого же журналиста Грибанова сгубило стремление во имя карьеры прыгать через головы и пьяная драка в Молдавии, где Владислав Олегович возглавлял международной делегацию.

Из-за этого скандала Грибанов, не без участия возмущенного Геннадия Лавренкова, потерял должность заместителя председателя быховского райисполкома.

Примерно в это же время в Быхове произошел беспрецедентный случай – был объявлен конкурс на занятие вакантной должности главного редактора районной газеты “Маяк Прыдняпроўя”.

Столь демократичный ход инициировал Лавренков, а руководил конкурсом начальник главного управления идеологической работы, культуры и по делам молодежи Могилевского облисполкома Кунцевич. 

Два главных претендента на вакантную должность, оба быховчане, писатель-фантаст Сергей Антонов и безработный, опальный чиновник Владислав Грибанов набрали одинаковое число баллов. Однако Андрей Кунцевич помог выиграть коллеге и бывшему покровителю, сославшись на то, что у писателя нет журналистского образования. Да и отношение к Сергею Антонову, из-за его неприкрытой враждебности к властям, у Кунцевича, конечно, было настороженным.

Геннадия Лавренкова, после скандала с немытыми коровами “ушли” на пенсию. Валерий Малашко, поболтавшись в Минске, карьеры там не сделал и вернулся в Могилев с сомнительным званием “депутата”. 

Грибанов не смог удержаться даже на должности редактора быховской “районки”, оскандалился в Бобруйске, но, опять-таки, благодаря покровительству Кунцевича, все-таки прибился к берегу, став главным редактором “Брестского вестника”.

Впрочем, это не просто дружественный жест первого заместителя министра информации. Кунцевич, как и его наставник Лавренков, отлично разбирается в кадрах и, ради пользы дела, готов закрыть глаза на проделки “кадра”, если тот отличный специалист.

Поэтому и карьерный взлет Андрея Михайловича является не следствием везения или приспособленчества. Просто талантливые профессионалы нужны любой власти.