Сяргей Гапееў з Касцюковічаў каля дваццаці гадоў прапрацаваў на мясцовым цэментным заводзе, у 40 гадоў трапіў на здымачную пляцоўку і цяпер, паводле падлікаў «СБ. Недели», сыграў больш за 500 роляў.
Газета называе яго зоркай кіно. Ролі – масоўка, групоўка, эпізоды, а асноўная работа ў яго цяпер іншая: наладчык на Мінскім камбінаце сілікатных вырабаў.
Самае каштоўнае ў гэтай гісторыі сказана мімаходзь. Расійскія праекты ў Беларусі здымаюць часта, і беларусаў на іх бяруць ахвотна. «Гэта эканамічна выгадна, – тлумачыць Гапееў. – Нашым акцёрам таксама прапануюць здымкі ў праектах, якія здымаюць у Расіі, таму што мы лаяльныя да перапрацовак і не патрабуем высокіх ганарараў».
Дзяржаўная газета падае гэтае «гастарбайтарства» як нагоду для гонару.
Цану лаяльнасці акцёр называе сам:
- за змену ў масоўцы плацяць 40-50 рублёў;
- групоўцы і тыпажам – 70-80, эпізоднікам – 100-150.
Змена доўжыцца 12 гадзін, у рэкламе – 14–16.
Аднойчы Гапеева выклікалі на восьмую раніцы, а ў кадр ён выйшаў толькі а пятай вечара. Такая падпрацоўка, паводле яго слоў, «асабліва выгадная пенсіянерам»: некаторыя набіраюць па 15–20 змен на месяц.
У масоўцы Гапееў сустракаў настаўнікаў, прадаўцоў, юрыстаў, медыкаў, а аднойчы здымаўся разам з дырэктарам кансервавага завода.
Дэкарацыі таксама танныя. Гістарычныя карціны здымаюць на натурнай пляцоўцы «Беларусьфільма» пад Смалявічамі, якую называюць «Смалевудам». А фільмы пра Вялікую Айчынную здымаюць у пустых карпусах станкабудаўнічага завода імя Кірава ў Мінску. Завод, які больш нічога не вырабляе, цяпер паказвае вайну.
Зоркай Гапеева назвалі ў беларускай газеце. У расійскім кіно беларусы – не зоркі, а артыкул эканоміі.
Галоўнага ў гэтай гісторыі газета не кажа: з Касцюковіч Гапееў з’ехаў. Дваццаць гадоў ён адпрацаваў на цэментным заводзе, галоўным прадпрыемстве горада, а пры першай магчымасці перабраўся ў Мінск і стаў наладчыкам на камбінаце сілікатных вырабаў. Кіно з’явілася ўжо потым, у вольны ад мінскай працы час. Раёнка ганарыцца ім як земляком, але ў родным горадзе гэты зямляк не застаўся. Цэментны завод трымае Касцюковічы на плаве, а людзей утрымаць не можа.
Фота «Беларусь Сегодня».