На Шклоўшчыне аднавілі знішчаны камуністамі праваслаўны храм

У закрытым у 60-я гады ХХ стагоддзя храме ў вёсцы Вялікія Слаўні зноў пачалося царкоўнае жыццё.

Адабраўшы храм у вернікаў, камуністы перарабілі яго пад клуб, а потым так “нагаспадарылі” там, што і клуб прыйшлося зачыніць, а памяшканні сталі непрыдатнымі да знаходжання ў іх, а сам будынак аказаўся ў аварыйным стане. Пра гэта піша church.by.

І такая сітуацыя з царквой у вёсцы Вялікія Слаўні заставалася доўгія гады, але мясцовыя жыхары не здаваліся. У 2005 годзе будынак удалося вярнуць царкве, і людзі пачалі яго аднаўляць. Гэта заняло вялікі адрэзак часу, і толькі 21 лістапада 2025 года Храм Успення Божай Маці афіцыйна адкрылі і асвяцілі. А вернікі, якія прымалі актыўны ўдзел у яго аднаўленні, атрымалі спецыяльныя граматы з гэтай нагоды.

На адкрыццё адроджанай царквы прыязджаў архіепіскап Магілёўскі і Мсціслаўскі Сафроній.

Фотаздымак: church.by

На Шклоўшчыне дырэктар сельгаспрадпрыемства браў хабар за выплату заробку

Тры гады зняволення з адтэрміноўкай на два гады атрымаў былы дырэктар сельгаспрадпрыемства, які браў хабар ад будаўнікоў за сваёчасовую аплату іх працы.

Як высветліў Шклоўскі суд, будаўнічая брыгада летам гэтага года фарбавала малочна-таварныя комплексы на гэтым сельгаспрадпрыемстве. Па ўсім відаць, што атрымаць сумленна заробленыя грошы на Шклоўшчыне не так проста, раз людзі гатовыя за гэта нават даваць хабар. Таму яны дамовіліся з дырэктарам на тое, што ён будзе своечасова выплочваць заробак па дамове аб аказанні паслуг, і за гэта сам атрымае грошы. Грошы ад будаўнікоў ён атрымаў двойчы – ў чэрвені 1000 рублёў і ў жніўні 2000 рублёў.

У рэшце рэшт звесткі аб хабарніку дайшлі да праваахоўных органаў, а потым і да суда. Гэты суд прызнаў былога ўжо дырэктара вінаватым у атрыманні хабару. Абвінавачаны сваёй віны не ўкрываў, прызнаўся ў злачынстве і аддаў усе незаконна атрыманыя грошы дзяржаве.

У выніку суд у Шклове прысудзіў яму тры гады калоніі са штрафам у 12 600 рублёў і пяцігадовай забаронай займаць кіруючыя пасады. Пазбаўленне волі па прысудзе адтэрмінавана на два гады. Вырак пакуль не ўступіў у законную сілу.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Палітзняволены філосаф Мацкевіч: Шклоўская калонія была найбольшай пакутай

Філосаф Уладзімір Мацкевіч большую частку свайго зняволення правёў у калоніі ў Шклове і турме ў Магілёве, дзе спазнаў катаванні і здзекі.

Гісторыя катаванняў у калоніі

Праз 14 месяцаў пасля затрымання з палітычных прычын у жніўні 2021 года філосафа Уладзіміра Мацкевіча перавялі з мінскага СІЗА спачатку ў Магілёў, а потым у шклоўскую калонію №17. Ён прызнаецца Праваабарончаму цэнтру “Вясна”: больш за ўсё хацеў выбрацца з камеры і «пабачыць неба», але не ўяўляў, што чакае яго ў лагеры.

Першае «парушэнне» Мацкевіч атрымаў праз дзесяць хвілін пасля прыезду за тое, што не павітаўся з начальнікам. Далей былі чарговыя правакатыўныя парушэнні і першыя суткі ў ШІЗА. У атрад філосаф трапіў ужо пасля ізалятара. Гэта быў так званы «казліны атрад», дзе сядзяць вязні, якія супрацоўнічаюць з адміністрацыяй. Ім загадалі не кантактаваць з Мацкевічам. Гаварыць яму дазвалялася толькі з заўгасам і вязнем-забойцам, які адбываў апошнія гады свайго тэрміну.

Адміністрацыя шукала любыя падставы для пакарання: за «няправільнае павітанне», «няпоўную запіскі пра рэчы» або за тое, што зняволены не так сеў. У выніку філосаф атрымаў каля 30 спагнанняў. За кожнае яму прызначалі ШІЗА або ПКТ, пазбаўлялі перадач і спатканняў.

Самым цяжкім стала катаванне холадам у ШІЗА: у камеры была толькі адна гарачая труба, прыціснуцца да якой немагчыма. «Я адціскаўся і прысядаў, каб не замерзнуць. Не ведаю, колькі скінуў вагі – паўтара месяца там былі пеклам» – кажа Мацкевіч.

Пасля чарговых парушэнняў яго выклікалі да начальніка. Калі палітвязень прапанаваў перавесці яго на турэмны рэжым, кіраўнік калоніі намякнуў і на магчымасць узбудзіць новую справу па арт. 411, што азначае павелічэнне тэрміна зняволення. У Мацкевіча ў той час абвастрылася грыжа, але меддапамога была мінімальнай: аперацыю не планавалі, бялізну не давалі, дазволілі толькі бандаж.

Суд па замене рэжыму адбыўся хутка, і Мацкевіча вярнулі ў турму №4 у Магілёве. «Турма стала палёгкай» – прызнаецца ён. Там ён сустрэў іншых палітвязняў, у тым ліку Аляксея Храловіча, які раскрыў КДБ-шныя матэрыялы па справе Рамана Бандарэнкі.

У Магілёве філосаф дамогся пастаноўкі ў чаргу на аперацыю. Пасля абследавання яго двойчы вазілі ў Рэспубліканскую бальніцу зняволеных у Калодзічы. «Лекары там прафесійныя, абсталяванне добрае, але этапы ў кайданках – прыніжальныя» – адзначае Мацкевіч.

Галоўны ўдар: страта сшыткаў

Найбольш балючай падзеяй зняволення філосаф называе не холад і не ШІЗА, а тое, што ў яго забралі ўсе сшыткі з чатырохгадовай працай. Спачатку ў студзені 2023-га зніклі пяць сшыткаў. Відаць, іх забрала спецслужба. Потым, падчас этапавання, у яго адабралі ўсё: лісты, фотаздымкі, нататкі.

«Гэта была мая праца, мая апора. Я страціў тое, што не змагу аднавіць. Гэта найгоршае, што са мной адбылося ў зняволенні» – кажа ён.

Прымусовы шлях у выгнанне

У верасні 2025 года Мацкевіча раптоўна вывелі з камеры і далі загад збірацца на вызваленне. Разам з іншымі палітвязнямі яго з закрытым тварам адвезлі ў СІЗА КДБ, дзе ўсе чакалі допытаў. Але замест гэтага іх прымусова перадалі літоўскім дыпламатам.

«Я не хацеў з’язджаць, бо не люблю эміграцыю і ведаю, што нічога добрага ад палітычнай эміграцыі не бывае. Я хацеў застацца ў Мінску, але не пайшоў па шляху Статкевіча, бо вярнуцца ў турму для мяне было непрымальна» – кажа філосаф, які цяпер знаходзіцца ў Літве.

Фотаздымак: ПЦ “Вясна”

У Шклоўскім раёне да ўборкі буракоў прыцягнулі дэпутатаў

У Шклоўскім раёне да ручной уборкі цукровых буракоў прыцягнулі супрацоўнікаў гарадскіх прадпрыемстваў і нават мясцовых дэпутатаў. 

Работы праводзіліся ў буднія дні і будуць аплачаны арганізацыямі, якія накіравалі сваіх супрацоўнікаў. Улады пазіцыянавалі гэтую ініцыятыву як “акт салідарнасці” перад гадавіной Кастрычніцкай рэвалюцыі і “праяву сапраўднага патрыятызму”. Мясцовая раёнка лічыць, што “менавіта ў такія моманты нараджаецца тое, што не вымераць ні ў тонах, ні ў гектарах – пачуццё локця і гонар за родную зямлю”.

Насамрэч, сельгаспрадпрыемства Шклоўшчыны сутыкнуліся з сур’ёзнымі цяжкасцямі. У рэгіёне ўжо прайшлі першыя начныя замаразкі, а сіноптыкі прагназавалі хуткае выпадзенне снегу. З-за недахопу працоўнай сілы калгасы зноў аказаліся не гатовыя завяршыць уборку ўраджаю ў тэрмін. 

Супрацоўнікі гарадскіх прадпрыемстваў, якія прыбылі на палі, сутыкнуліся і з арганізацыйнымі праблемамі: не ўсім змаглі забяспечыць неабходны інвентар. Некаторыя работнікі былі вымушаныя выкарыстоўваць замест вёдраў абрэзаныя пластыкавыя каністры, прыстасаваныя пад падручны інвентар.

Фотаздымак shklovinfo.by

У Расіі забракавалі ялавічыну з “Александрыйскага”

Прадукцыя шклоўскага ААТ “Александрыйскае” можа трапіць пад узмоцнены лабараторны кантроль з-за выяўленых небяспечных бактэрый.

Згодна інфармацыі Расспажыўнагляду, у ялавічыне з каўбаснага цэха па вытворчасці мясапрадуктаў і каўбасных вырабаў “Александрыйскага” выяўлены бактэрыі групы кішачнай палачкі (БГКП). З-за гэтага Федэральная служба па ветэрынарным і фітасанітарным наглядзе звярнулася ў Дэпартамент ветэрынарнага і харчовага нагляду Міністэрства сельскай гаспадаркі Беларусі з просьбай змяніць статус “Александрыйскага” ў рэестры прадпрыемстваў Мытнага саюза на “ўзмоцнены лабараторны кантроль”.

Нагадаем, што некалькі дзён таму тыя ж самыя БГКП расійскія эпідэміёлагі знайшлі ў прадукцыі Горацкага харчовага камбіната бактэрыі групы кішачнай палачкі – кісламалочным абястлушчаным напоі “Экспанента Біа-Скір”.

Як сведчаць спецыялісты, БГКП у харчовых прадуктах сведчыць аб іх фекальным забруджванні. Дадзеныя бактэрыі могуць трапляць у прадукты з вады, з абсталявання, рук працоўнага персаналу і з іншых крыніц. БКГП выклікаюць страўнікава-кішачныя захворванні. Найгоршае ўскладненне – небяспечны для жыцця гемалітыка-ўрэмічнага сіндром з паразай нырак. Найбольш небяспечны для дзяцей.

Фотаздымак: ТГ “Сильные новости”

У шклоўскай калоніі палітвязням забаронена наведваць царкву і размаўляць па-беларуску

У шклоўскай калоніі №17 палітычныя зняволеныя па неафіцыйнай забароне пазбаўлены магчымасці наведваць месцы, дзе збіраюцца іншыя асуджаныя. Пра гэта распавёў былы палітвязень.

Былы палітвязень і журналіст Яўген Меркіс знаходзіўся  ў шклоўскай калоніі №17 з верасня 2023 года па верасень 2025 года, і быў прымусова вывезены ў Літву. Як ён распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”, усім вязням з прафілактычным улікам №10, гэта значыць палітычным, было забаронена наведваць царкву, бібліятэку, спортзал і стадыён.

Забароны не былі афіцыйна зафіксаваныя, але дзейнічалі пастаянна. Адміністрацыя, па словах Меркіса, баялася кантактаў паміж палітвязнямі і іншымі зняволенымі. Вольны час яны маглі праводзіць толькі ў межах свайго атрада. Кнігі чыталі ўпотай, калі хтосьці з «белых» (звычайных вязняў) пакідаў іх у бараку.

Палітвязні былі пазбаўленыя спатканняў, а любое парушэнне, нават незашпілены гузік, магло прывесці да ШІЗА. Паводле Меркіса, асноўны прынцып жыцця ў калоніі: «зэк мусіць пакутваць і ўвесь час быць занятым». Вязні праводзілі на праверках некалькі гадзін штодня, займаліся бессэнсоўнымі працамі, напрыклад, «сеялі пясок».

Ежа ў калоніі была паўтаральнай: бульба, кашы, рыбныя катлеты з косткамі. Садавіна і малочныя прадукты адсутнічалі. Палітвязням дазвалялі траціць у краме толькі дзве базавыя велічыні на месяц.

Паводле былога зняволенага, у калоніі дзейнічае пастаянны псіхалагічны ціск: абразы, правакацыі, забарона размаўляць па-беларуску. Беларуская мова ўспрымаецца як праява грамадзянскай пазіцыі і можа прывесці да пакарання.

Меркіс правёў у штрафным ізалятары 16 сутак, з якіх 13 – у поўнай ізаляцыі. Пры гэтым у холадзе, без матраца і магчымасці адпачыць. Некаторыя вязні, па яго словах, «ледзь не вар’яцелі ад адзіноты».

Пасля вызвалення Яўген адзначае, што многія былыя палітвязні ў Беларусі сутыкаюцца з «посттурэмным ціскам»: цяжкасці з працаўладкаваннем, кантроль і праверкі. Сам ён прызнаецца, што «вучыцца нанова жыць і пазнаваць сябе».

«Ты змяняешся настолькі, што, калі выходзіш на волю, ужо не ведаеш, кім быў раней», – кажа Меркіс.

Даведка: Гомельскага журналіста Яўгена Меркіса затрымалі восенню 2022 года за яго прафесійную дзейнасць. Яўген зняў відэа для “Белсат” і напісаў некалькі артыкулаў для рэгіянальнага партала “Флагшток”. Абодва медыя беларускія ўлады прызналі “экстрэмісцкімі фармаваннямі”. Палітвязня асудзілі на чатыры гады калоніі ўзмоцненага рэжыму па “экстрэмісцкіх” артыкулах.

Фотаздымак: ПЦ “Вясна”

На севере Могилевщины больше всего крадут топлива в Шкловском районе

В рейтинге независимого оршанского издания Orsha.eu по количеству похищенного топлива уверенно лидирует Шкловский район.

Свой “антирейтинг” оршанские журналисты составляют по информации, поступающей как из находящихся по соседству с Оршей районов Витебщины, так и Могилевщины. 

“С учетом последней информации о суде за очередную топливную кражу, мы посчитали, что в 2025 году в Шкловском районе было украдено 2 530 литров дизельного топлива. И это только исходя из цифр, опубликованных в открытых интернет-источниках” – говорится в материале.

Как сообщает Шкловское телевидение, тенденции к снижению таких хищений не наблюдается. “И особую остроту ситуации  подчеркивает увеличение числа возбужденных уголовных дел по данным фактам” – рассказали в местных новостях за 27 октября 2025 года.

Согласно “антирейтингу” Orsha.eu, в Шкловском районе и больше всего были объемы многих краж – 1 260, 800, 540, 370 литров. Недалеко в этом плане ушел и Горецкий район. Там самая крупная кража топлива была в объеме 370 литров.

Скриншот: ШкловТВ

Могилевщина и субботник – кто во что горазд

Свое отношение к субботнику его могилевские адепты демонстрировали по разному: были близко к народу, наряжались и придумывали для праздника бесплатного труда новые единицы измерения.

Новую единицу измерения субботника придумали в Могилеве

Провластные профсоюзы Могилевщины измерили масштабность субботника гектаром территории и тонной мусора.

Чем только не измеряют субботник в Могилевской области. То количеством людей, которых в выходной день выгнали с граблями под дождь, то миллионами рублей, которые уйдут в закрома областного бюджета, то саженцами. 

Провластные профсоюзы, которые приводили в порядок сквер на проспекте Мира проявили изобретательность и измерили свой вклад в субботник гектаром территории и тонной убранной листвы, вперемешку с мусором.  

Можно оценивать субботник и количеством граблей, но лучше и солиднее общим числом зубьев на них.  

Соревнования по выдумыванию единиц измерения бесплатного труда напоминают культовый мультфильм советских времен.

Может так статься, что именно в пропагандистских попугаях субботник окажется 

длиннее всего. 

На субботнике в Хотимске самой красивой была “Белая Русь”

Неравноправие наблюдается даже среди карманных партий и объединений режима Лукашенко. На субботнике в Хотимске самыми нарядными были активисты “Белой Руси” – они щеголяли в белых куртках.

Белая Русь Хотимск

Модницам беларуского “Красного Креста”, можно отдать второе место – их красные накидки смотрелись великолепно.

Красный Крест Хотимск

У других активистов из нарядов были только шарфы.

Остальные, скорее всего, бедные работники АПК – пришли на субботник в чем Бог послал. Красивых курток эта отстающая отрасль пока не заслужила.

Несмотря на разный внешний вид, цель у всех участников субботника была одна – сделать Хотимск еще краше. Хотя, куда уж дальше…

Вне зависимости от должностей и профессий собирали листья в Шклове

На субботнике в Шклове Сергей Бартош – председатель райисполкома, которого повысили до этой должности с поста министра сельского хозяйства – продемонстрировал близость к народу. Он собирал листья вместе с рядовыми гражданами и в доказательство сфотографировался.

Сергей Бартош

Председатель шкловского райисполкома Сергей Бартош задал тон субботнику в Шклове –  он “вместе со всеми собирает листву в городском парке”.

Глава района четко сформулировал все плюсы субботника, который объединяет население, укрепляет общий дух и кроме того:

  • дождливая погода никого не напугала – прохладно, не жарко;
  • листва чуть подмокла – она не разлетается, поэтому ее удобно убирать. 

Сергей Бартош никогда не чурался черной работы. Даже на посту министра сельского хозяйства Беларуси, он, по приказу Лукашенко, рыл руками землю, чтобы проверить глубину залегания семян.

Близость Бартоша к народу на субботнике, на всякий случай была зафиксирована на фотокамеру.

Фото “Могилевские ведомости”, БелТАхотимской районной газеты.

Аляксандр Ярашук: адміністрацыя шклоўскай калоніі ганарыцца сваім садызмам

Цяжка знайсці больш садысцкае стаўленне да асуджаных, чым ў шклоўскай папраўчай калоніі №17, сведчыць был палітзняволены Аляксандр Ярашук.

Аляксандру Ярашуку зараз 74 гады. Яго асудзілі за грамадскую актыўнасць у 2022 годзе і далі чатыры гады пазбаўлення волі. На момант арышту ён узначальваў Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў. Частку тэрміну адбываў у шклоўскай калоніі, пра якую ён раней казаў: фабрыка катаванняў.

Як піша Ярашук у Фэйсбуку, яго становішча ў калоніі было настолькі крытычным, што нават мясцовы псіхолаг быў упэўнены: усё скончыцца самагубствам.

Паводле слоў Ярашука, начальнік калоніі палкоўнік Карніенка і яго падначаленыя ганарацца тым, што ў іх самае жорсткае ШІЗА ў краіне. Цяпер цяжка знайсці ў Беларусі больш садысцкае стаўленне да зняволеных, асабліва палітычных. Вязень быў пазбаўлены ўсяго: перадач, пасылак, спатканняў, магчымасці наведваць бібліятэку, царкву, спартыўную пляцоўку.

“Падчас адной з праверак – успамінае Ярашук – у камеру з’явіўся «гаспадар зоны» палкоўнік Карніенка. Я прапанаваў яму падзяліцца вопытам лячэння майго псіхічнага засмучэння катаваннямі… Карніенка куляй выляцеў з камеры”.

Ярашук кажа, што ў такіх месцах можна выжыць толькі дзякуючы максімальнай канцэнтрацыі валявых намаганняў.

У чэрвені гэтага года Міжнародная арганізацыя працы пацвердзіла мандат Аляксандра Ярашука як члена Адміністрацыйнага савета – кіраўнічага органа МАП.

«Я маю намер споўна выкарыстоўваць свой міжнародны статус на карысць роднай Беларусі, працоўных краіны, пазбаўленых элементарных правоў і свабод» – напісаў Ярашук ў Фэйсбуку.

Нагадаем, што 11 верасня Аляксандр Ярашук у складзе паўсотні зняволеных быў дэпартаваны з Беларусі ў Літву.

Скрыншот: YouTube-канал Святланы Ціханоўскай

Бывший политзаключенный рассказал о пытках холодом в шкловской колонии

О пытаках холодом, беспричинных помещениях в ШИЗО и прочих издевательствах над политзаключенными в шкловской колонии №17 рассказал выдворенный из Беларуси экс-политзек Яков Шафаренко.

По данным Правозащитного центра “Весна”, брестчанин Яков Шафаренко проходил по уголовному делу об участии в так называемых массовых беспорядках после акций протеста в его городе в августе 2020. Ему было назначено 5 лет и 6 месяцев колонии усиленного режима и штраф 100 базовых величин. Яков находился под стражей в СИЗО-7, а 19 января 2022 был этапирован в шкловскую ИК №17. 11 сентября 2025 года был выдворен из Беларуси в Литву.

Шафаренко рассказал сайту “Берасцейская вясна”, что за три с половиной года заключения Шафаренко семь раз отправляли в штрафной изолятор. Пять раз по максимальному сроку: трижды по 10 суток и дважды по 15. Ещё два раза – по пять.

По его словам, пытка холодом в ШИЗО была системной. Камеры специально устроены так, чтобы не сохранять тепло: бетонные стены без утепления, плиточные полы и стены, деревянные скамейки с металлическими уголками. Два окна, из которых одно на улицу, другое над дверью, что обеспечивало постоянный сквозняк. Весной и летом окна не закрываются вовсе, а зимой лишь на ночь.

«Когда меня посадили зимой, зашел сотрудник и сказал: “Что-то тут затхлый воздух”. После этого трое суток окна не закрывали вообще, хотя на улице было под двадцать градусов мороза. Тело сводило судорогами, я не мог спать, отморозил ноги» – вспоминает Шафаренко.

От холода невозможно было укрыться: перед помещением в ШИЗО одежду забирают, выдавая тонкую синтетическую робу и тапочки с протертой подошвой. Никаких теплых вещей, одеял или матрасов не выдают.

Единственные дни, когда температура в ШИЗО была не то чтобы комфортной, но становилась лучше, это в пару летних теплых месяцев. Когда на улице было +25…+30, тогда камера хоть немного прогревалась. «А в другие дни это… это очень жестокое место».

Испытанием было даже спать в таких условиях. При росте 193 сантиметра Яков не помещался на коротких деревянных нарах. На концах лежанки находились железные цепи, мешающие вытянуться. От постоянного напряжения болели руки и бока.

В ШИЗО он попадал по абсурдным поводам: за «неправильно посчитанное» мыло, за «неверное количество» пакетов или якобы за то, что не поздоровался с сотрудником. «В колонии был план – каждые четыре–пять месяцев отправлять политзаключенных в ШИЗО. Если повода нет, его придумывают или подбрасывают вещь при проверке» – рассказывает бывший узник.

По его словам, «желтых», а так в колонии называли политзаключенных, подвергали особому давлению. После восьмичасового рабочего дня их заставляли выполнять тяжелую физическую работу: зимой убирать снег, летом таскать стройматериалы или работать на каменоломне. Если откажешься, то снова ШИЗО.

С конца 2022 года политзаключенным запретили читать книги, посещать церковь, спортзал и пользоваться телевизорами. Переписка разрешена только с близкими родственниками. Обычные заключенные («белые») таких ограничений не имели, и в ШИЗО их отправляли только за серьезные правонарушения, например, за драку.

Отказ написать прошение о помиловании также наказывался. Заключенного Артема Соловья, который отказался просить прощения у Лукашенко, трижды подряд отправляли в ШИЗО, а затем перевели в ПКТ – подземную камеру для длительного содержания.

Последний срок в изоляторе Шафаренко отбывал незадолго до своего выдворения. Там он по радио услышал, что Сергея Тихановского освободили и выслали из страны. Через три месяца та же судьба постигла и его.

Фотоснимок: из личного архива героя