Category: Навіны Слаўгарада

Лукашэнка змяніў кіраўнікоў Касцюковіцкага, Слаўгарадскага і Чавускага раёнаў

Навіна ад

Беларускі правіцель прызначыў «кадры»: намесніка старшыні па пытаннях будаўніцтва і ЖКГ Магілёўскага аблвыканкама і трох старшынь райвыканкамаў.
Лукашэнка правёў кадравыя ратацыі. Замест Генадзя Дэнгалева, які злятаў у Саудаўскую Аравію, а потым знік з гарызонту, намеснікам старшыні Магілёўскага аблвыканкама па будаўніцтве і ЖКГ стаў Ігар Клішо, які раней узначальваў абласны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве.
Намеснік старшыні Крычаўскага раёна Наталля Асмалоўская прызначана старшынёй Касцюковіцкага райвыканкама.
Галоўны «дэпутат» Горак Максім Патапенка будзе кіраваць Слаўгарадскім раёнам. Першаму намесніку старшыні Кіраўскага райвыканкама давераны Чавускі раён.

Фота БелТА.

Пацверджана: унікальны задыякальны коўш паходзіць са Слаўгарада

Навіна ад

Як пісалі два з паловай гады таму mogilev.media, паступова раскрываецца загадка аднаго з самых дзіўных старажытных беларускіх артэфактаў. Навукоўцы зараз дакладна высветлілі, што ўнікальны задыякальны коўш з музея ў Аколіцы патрапіў туды са Слаўгарада.

Коўш, выраблены з бярозавага капа, які экспануецца ў Музеі беларускага народнага мастацтва ў Аколіцы, заўсёды знаходзіўся пад пільнай увагай навукоўцаў і нараджаў самыя неверагодныя тэорыі.

Яго галоўная загадка — дванаццаць малюнкаў у медальёнах, якія апяразваюць вонкавы бок вырабу. Навукоўцы бачаць у іх старажытны задыяк або язычніцкі каляндар.

Лічылася, што коўш цудам ацалеў у руінах царквы або манастыра пасляваеннага Гродна.

Аднак даследчыкі абверглі гэтую легенду. Высветлілася, што да рэвалюцыі артэфакт знаходзіўся ў калекцыі Магілёўскага музея. Затым трапіў у Мінск, а падчас Другой сусветнай вайны быў вывезены ў Германію і захоўваўся ў горадзе Кобленц.

Пасля перамогі ўнікальны артэфакт вярнулі ў СССР і коўш трапіў у Гродзенскі гісторыка-археалагічны музей.

Даследчыкам удалося прасачыць дарэвалюцыйны шлях каўша і высветлілася, што згодна з музейным апісаннем 1898 года, коўш паступіў у магілёўскі збор з царквы Нараджэння Багародзіцы ў Прапойску.

Нягледзячы на тое, што артэфакт усё ж мае магілёўскае паходжанне, трэба аддаць належнае гродзенскім навукоўцам. Менавіта яны выявілі задыякальны роспіс пад пазнейшым пластом жывапісу, які адлюстроўваў хрысціянскіх святых.

Цяпер здагадкі пра тое, што коўш быў прывезены з Расіі (гэта яшчэ адна гіпотэза), абвергнуты. Дакладна вядома, што коўш — узор магілёўскага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва часоў ВКЛ, а час стварэння каўша можна аднесці нават да XV–XVI стагоддзяў.

братчына

Фота: academia.edu.

Геаграфія паказухі – Алег Бойка сноўдае па Магілёўшчыне

Навіна ад

Наш жэўжык усюды паспеў – галоўны камсамолец вобласці пачысціў снег у абласным цэнтры, усклаў гірлянды ў Горках, а цяпер прыехаў у Быхаў і Слаўгарад.

Цуды на Раство падарылі дзецям актывісты БРСМ. Першы сакратар абкама БРСМ Алег Бойка ўручыў канцылярскія прыналежнасці, якія сабралі члены БРСМ, быхаўскім і слаўгарадскім дзецям.

Правадыр павятовай камсамоліі Бойка вызначаецца дзіўнай мабільнасцю. Днямі ён пачысціў ад снегу двор у Магілёве, потым пераканаў горацкую моладзь у тым, што яна знойдзе сваё шчасце ў калгасах, а цяпер у межах акцыі «Цуды на Раство» робіць святочны чос па раённых цэнтрах.

Галоўнае ж дзіва ў тым, што Бойка ў жыцці нічым карысным, акрамя камсамольскага актывізму, не займаўся.

А калі падлічыць колькасць гультаёў на заробку, кшталту Алега Васільевіча, якіх распладзіў Лукашэнка, становіцца зразумела, чаму ўсе бюджэты ў Беларусі трашчаць па швах.

Фота: «Магілёўскія ведамасці».

Галоўная «дэпутатша» Слаўгарада прапіянерствавала ўсё жыццё

Навіна ад

Карламарксаўская «дэпутатка» Святлана Язерская прапіянерствавала ўсё жыццё і праводзіла «Дажынкі».

Ці заўважалі вы, што ў большасці біяграфій «народных абраннікаў» у Беларусі стаіць грыф «цалкам сакрэтна»? І калі пра прыкметных дзеячаў эпохі Лукашэнкі яшчэ можна знайсці нейкія звесткі, то пра тых, хто «служыць народу» ў глыбінцы, амаль нічога не вядома. Свае біяграфіі яны, як правіла, выкладаюць асабіста і, што цалкам натуральна, прыбіраюць з іх усе спрэчныя моманты. Амаль як лонданскі «вампір» Джон Хэйг у аповесці «Мая споведзь».

Працягваем вывучаць працоўныя шляхі дэпутатаў Магілёўскай вобласці. Гэтым разам – на прыкладзе старшыні слаўгарадскага «савета дэпутатаў» Святланы Аляксандраўны Язерскай. 

Нарадзілася яна ў 1967 годзе, а першым працоўным месцам Святланы Язерскай стала пасада старшай піянерважатай, якую яна заняла ў 1986 годзе. Гэта значыць, школьная актывістка, атрымаўшы сярэднюю адукацыю, нікуды не паступала або, хутчэй за ўсё, не паступіла. Вышэйшую педагагічную адукацыю яна атрымала толькі ў 1994 годзе, ва ўзросце дваццаці сямі гадоў. З вялікай доляй верагоднасці можна меркаваць, што Магілёўскі педінстытут Святлана Аляксандраўна заканчвала завочна.

Далей была плаўная кар’ера сярэднестатыстычнай грамадзянкі з актыўнай жыццёвай пазіцыяй – настаўніца, намесніца дырэктара і дырэктарка мясцовага ліцэя.

Да 2010 года Язерская цалкам саспела для таго, каб трапіць у райвыканкам – на пасаду намесніцы старшыні па сацыяльнай сферы.

У 2018 годзе, адзначыўшы паўвекавы юбілей, яна, як гэта часта бывае, была «аднагалосна» абраная старшынёй Слаўгарадскага раённага «савета дэпутатаў», а паралельна – старшынёй раённай арганізацыі «Белая Русь» і старшынёй раённай арганізацыі «Беларускага фонду міру».

Само сабой зразумела, Святлана Аляксандраўна заўсёды і ва ўсім падтрымлівала Лукашэнку і без запінкі хлусіла пра тое, што «ад грамадзян гучалі прапановы, як прадугледзець, каб усе выбаршчыкі адказна падыходзілі да выбару кіраўніка дзяржавы, каб самаробныя блогеры і дыванныя палітыкі не маніпулявалі грамадскай думкай».

Пры такой пастаноўцы справы Святлана Язерская глыбока перакананая, што прынесла Слаўгарадчыне шмат карысці, «пацвярджэннем чаго з’яўляюцца прызавыя месцы ў абласных і рэспубліканскіх конкурсах, годнае правядзенне фестывалю-кірмашу працаўнікоў сяла “Дажынкі”».

Прапіянерстваваўшы ўсё свядомае жыццё, «дэпутатка» па карламарксаўскай выбарчай акрузе паводзіць сябе ў Слаўгарадзе так, быццам помнік прыроды рэспубліканскага значэння «Галубая крыніца» без яе ўжо даўно б перасох.

На жаль, Язерская – не Маісей, які здабываў ваду ўдарам посаха аб скалу.

Нягледзячы на ўсе прызавыя месцы і годнае правядзенне «Дажынак», Слаўгарадскі раён – адзін з самых адсталых у вобласці. І ў гэтым якраз-такі і ёсць немалая заслуга такіх, як Святлана Аляксандраўна.

Фота раённай газеты.

Галоўны рэдактар слаўгарадскай газеты паказала школьнікам найкарацейшы шлях да ШІ

Навіна ад

Галоўрэд слаўгарадскай раёнкі Вікторыя Гарадзецкая, якая пастаянна пазычае ідэі ў нейрасеткі, вучыла дзяцей мысліць самастойна. 

Пра Вікторыю Гарадзецкую, што ўзначаліла газету «Прысожскі край» пасля дзясяткаў гадоў напружанай працы першым сакратаром слаўгарадскай ячэйкі БРСМ, мы распавядалі не раз. Актывістка вядомая тым, што любіць спяваць і ствараць тэксты для газеты, якія на 90 працэнтаў напісаныя чатам GPT. Пасля таго, як mogilev.media некалькі разоў злавілі Гарадэцкую за гэтым заняткам, галоўрэд зайшла з козыраў і закрыла доступ да капіравання старонак ведамаснага сайта газеты «Прысожскі край». Гэты чыста дзіцячы і зусім бескарысны з пункту гледжання карыстальнікаў учынак сведчыць не толькі пра ўзровень ведаў Вікторыі Гарадэцкай у справах камп’ютарных, але і пра тое, што праўладныя СМІ Магілёўшчыны баяцца пільнай увагі незалежнай прэсы да сваіх «цяп-ляп» артыкулаў.

А верная сяброўка штучнага інтэлекта тым часам адправілася да школьнікаў 9 «Б» класа СШ №2 на «інтэрактыўную перазагрузку». Толькі ў адным Гарадзецкая аказалася правай, калі вешала падлеткам лапшу на вушы – “цифровой след, как и печатное слово, остается навсегда”. Што, уласна кажучы, для галоўнай акулы слаўгарадскай журналістыкі, факт вельмі сумны.

Вынік сустрэчы яшчэ раз паказаў, што суровую школу БРСМ Гарадзецкая прайшла не дарма: “ученики 9 «Б» на общем собрании постановили: их класс должен быть обязательно подписан на «РАЙОНКУ»”.

Вынікі свайго дыялогу з навучэнцамі Вікторыя Гарадэцкая неадкладна адлюстравала ў чарговым артыкуле, выдаўшы новы перл, відавочна, абышоўшыся без GPT – “перо журналиста дополняется искренним интересом нового поколения”. Вось такое друкаванае слова, пра якое так і падмывае сказаць некалькімі непрыдатнымі да друку словамі.

Фота раённай газеты «Прысожскі край».

Эра беспакаранасці ў Слаўгарадзе прайшла – на Мар’іным Уцёсе ўсталявалі фотапасткі

Навіна ад

Жыхарам Слаўгарада больш не дазволяць смеціць у зоне адпачынку, а звярам і птушкам – расцягваць смецце.

За людзей і звяроў вырашыў узяцца старшыня Слаўгарадскага райвыканкама Андрэй Кажамякін на чарговым пасяджэнні штаба па добраўпарадкаванню.

Ён быў да глыбіні душы абураны тым, што банер «Захаваем родны лес», усталяваны ў месцы адпачынку з паэтычнай назвай Мар’ін Уцёс, ігнаруецца і двухногімі адпачывальнікамі, і ляснымі братамі меншымі.

Райвыканкам зайшоў з козыраў – на кантэйнеры ўсталявалі накрыўкі, каб птушкі і звяры не маглі расцягваць смецце па лесе.

Адпачывальнікам таксама цяпер не атрымаецца схавацца ад усевідушчага вока штаба па добраўпарадкаванню – на Мар’іным Уцёсе ўсталявалі відэаназіранне і фотапасткі.

Раённая газета дакладна абазначыла сітуацыю ўсяго трыма словамі – эпоха беспакаранасці прайшла. Якая там ужо эпоха… Калі гаворка пра Слаўгарад, дык гэта была цэлая эра. Цяпер – усё з чыстага аркуша.

Як кажуць, любіце прыроду, маць вашу!

Фота газеты “Прысожскі край”.

У Слаўгарадзе правялі сустрэчу з пажылымі камсамолкамі

Навіна ад

Слаўгарадскія камсамолкі часоў СССР спрабавалі распаліць агеньчык у сэрцах моладзі. Падаецца, не атрымалася.

У Слаўгарадскім цэнтры дзіцячай творчасці правялі сустрэчу, прысвечаную 107-й гадавіне камсамола. Дата не круглая, таму і сустрэча прайшла вяла і без агеньчыка.

Школьнікам паказвалі чорна-белыя савецкія фатаграфіі, спрабуючы зацікавіць іх адчайным выглядам камсамольцаў-добраахвотнікаў, дзеля большага пераканання дэманстравалі старую байцоўку студатрада і нават спявалі камсамольскія песні.

Аднак, наладзіць масты паміж мінулым і будучыняй, мяркуючы па тварах падлеткаў на фота з месца падзей, не ўдалося.

Удзелам у капанні мёрзлай зямлі для вузкакалейкі і датычнасцю да пераносу цэглы на будоўлях, хай сабе і тры разы вялікіх, моладзь ужо не зацікавіш.

Ды і пераконваць юных беларусаў у тым, што БРСМ дасць ім пуцёўку ў жыццё, бессэнсоўна.

Школьнікі занадта прасунутыя і цудоўна разумеюць, што пуцёўку ў жыццё можа даць толькі прэстыжная адукацыя, веданне замежных моў і, па магчымасці, пераезд у краіну, дзе ўсё гэта сапраўды мае вагу.

Фота газеты “Прысожскі край”.

Наливайко в Пропойске собирал кадровиков

Навіна ад

Начальникам кадровых служб области поставили в пример славгородский “Красный пищевик”, который выпускает 58 наименований мармелада.

В Славгороде прошел областной семинар-практикум «Кадровый потенциал как фактор эффективности социально-экономического развития региона». 

Руководил мероприятием в бывшем Пропойске инспектор по Могилевской области Сергей Наливайко.

Компетентность кадровых служб изучали на примере ПТПУП «Красный пищевик – Славгород» и памятника природы республиканского значения «Голубая криница».

Заметим, что успехи предприятий, производящих сладости, притягивают чиновников, как мощные магниты.

Так, недавно председатель “палаты депутатов” Игорь Сергеенко расхваливал бобруйский зефир и давал неуместные советы, касающиеся того, как усовершенствовать бренд. 

Аналогичная ситуация и со славгородским мармеладом: кажется, что чем меньше чиновники будут его изучать, тем больше видов мармелада будет выпускать предприятие.

Но вот, почему помощник Лукашенко по Могилевской области Сергей Наливайко и его инспектора упорно не желают изучать кадровый потенциал убыточных колхозов – загадка могилевского чиновничества.

Фото “Могилевские ведомости”.

Славгородская “Белая Русь” “подарила” детям самолетик

Навіна ад

В Славгороде усовершенствовали игровую площадку детского сада №3. 

“Яркий и современный «самолетик» стал подарком для малышей от районной организации РОО «Белая Русь» в рамках года благоустройства”, пишет районная газета.

Поздравительное слово говорила председатель районного совета назначенных “депутатов” и она же председатель славгородской районной организации «Белая Русь» Светлана Езерская.

Из-за дежурных лозунгов о процветании страны, всеобщего благоденствия и решающей роли года благоустройства в судьбе каждого беларуса, нельзя было понять, какое отношение имеет “Белая Русь” к конкретному самолетику.

Партия, конечно, провластная, но денег у нее вряд ли больше, чем на самолетик бумажный. 

Похоже, что роль Езерской и ее однопартийцев в установке самолётика с клеймами “Белой Руси” на крыльях и фюзеляже, свелась к фотосессии на его фоне.

Этот способ популяризации “Белой Руси” в народе пока самый действенный.

Фото славгородской районной газеты.

Жыхарка Слаўгарада жыве ўжо свой 102 год – яе жыццё, гэта вайна, дзеці, праца

Навіна ад

Нарадзіўшыся ў простай сялянскай сям’і, жанчына прайшла пакручасты жыццёвы шлях даўжынёй у цэлае стагоддзе.

Ганна Акуленка нарадзілася ў сялянскай сям’і ў вёсцы Церахоўка, якая на той час была досыць вялікім паселішчам ды налічвала больш за 800 чалавек. Аднак час быў цяжкі: калектывізацыя, рэпрэсіі, вайна. З малых гадоў жанчына дапамагала бацькам у хатніх справах, нарыхтоўвала з імі сена, а таксама апрацоўвала калгасныя «соткі». Вучыцца Ганне Акуленцы, як і многім яе аднавяскоўцам, як след не давялося. Падлеткам яна пайшла працаваць у мясцовы калгас, а менавіта на ферму даяркай.

Праца ў “светлай краіне Саветаў” на той час была катаржнай. Усё рабілі ўручную: даілі кароў, нарыхтоўвалі ім корм, вывозілі на цялежках арганіку, ды і шмат чаго яшчэ рабілі. Працавалі ад світання да змяркання, без выходных і перапынкаў на абед. Калі жанчане споўнілася 17 год, то пачалося ваеннае ліхалецце. Пра нямецкую акупацыю і вайну жанчына не асабліва любіць узгадваць, бо ў гэты час даводзілася перажываць холад і голад, а таксама заўсёдную боязнь страціць жыццё.  

У пасляваенны час жанчына разам з мужам выхавала шасцярых дзяцей. Ганна Акуленка нават мае дзве дзяржаўныя ўзнагароды – ордэны маці-гераіні. Яе муж адыйшоў у іншы свет, калі яму было ўсяго 54 гады і з гэтага часу Ганна Цімафееўна жыла ўдавой. 

Калі жанчына сышла на пенсію, то працягвала працаваць дома. Да 75 гадоў трымала карову, сама нарыхтоўвала для яе сена. Адразу за плотам яе дома быў луг. Там яна касіла траву, сушыла яе, а потым на спіне пераносіла ў хлеў. 

“Яна вельмі любіла вязаць для нас шкарпэткі. Да 95 гадоў стукала спіцамі. Рабіла гэта хутка і вельмі акуратна. За дзень у яе выходзіла пара. У кожнага з нас такіх пар назбіралася па цэлай торбе. Калі надыходзяць маразы, мы іх апранаем і з задавальненнем носім. Сагравае не толькі іх цяпло, але і матчын клопат, з якім яна іх майстравала” – цытуе словы адной з дачок слаўгарадскай маці-гераіні выданне slavgorod.by. 

Нягледзячы на тое, што дочкі Ганны Акуленкі самі ўжо даўно на пенсіі, яны клапоцяцца пра сваю маці-доўгажыхарку, ствараючы ёй камфортныя ўмовы пражывання ў старасці. 

Фота slavgorod.by