Забаўны выпадак з магілёўцам у Польшчы. Як мне ў бары падавалі расол.
Бар у Польшчы – гэта не тое месца, дзе п’юць. Гэта сталоўка. Самая звычайная сталоўка, часта танная і смачная. Палякі ходзяць туды абедаць – рабочыя, студэнты, пенсіянеры. Чарга, касір, паднос, пластыкавыя крэслы.
Зайшоў неяк з сябрам паабедаць. Стаў у чаргу, дайшоў да касы, сяк-так па-польску заказаў: суп, другое, кампот. Заплаціў. Адышоў з падносам. Ужо амаль сеў.
І тут дзяўчына з касы крычыць услед:
– Пан! Пан не ўзяў расол!
Я спыняюся. Гляджу на яе. Мы з сябрам учора сапраўды выпівалі. Адкуль ёй ведаць? Пры чым тут каса? Адкуль у іх расол? І чаму яна пра гэта кажа ўголас, на ўсю залу?
Стаю. Маўчу. Сябар глядзіць на мяне. Я гляджу на дзяўчыну.
Яна працягвае талерку з супам.
Расол – гэта курыны булён па-польску. Rosół. Суп, які я заказаў і забыўся забраць на раздачы. Уся зала, здаецца, усё зразумела. Я – не. Прынамсі не адразу.
Вось так працуе польская мова для тых, хто прыехаў з усходу Беларусі. Чуеш знаёмае слова – і мозг адразу знаходзіць яму тлумачэнне. Толькі тлумачэнне гэта цалкам няправільнае.
З таго часу расол – мой любімы суп. І слова, якое я ўжо дакладна не забуду.
Ёсць свая гісторыя з эміграцыі? Пішыце на [email protected]. Імя не публікуем.
Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.