Аляксей з вёскі Гарадзішча пасадзіў на сваім участку сібірскі кедр у 1996 годзе, яшчэ студэнтам. Пару саджанцаў ён дастаў праз знаёмага з ваеннага лясніцтва на Клічаўшчыне.
Не ўсе саджанцы прыжыліся. Кедр, як і ўсякая хвоя, любіць пясок, і прыдатнае месца на ўчастку знайшлося. Саджанец на паўднёвым баку спачатку пайшоў у рост, але праз некалькі гадоў загінуў. Другі апынуўся на поўначы, у нізіне, і добра прыняўся. Цяпер дрэву трыццаць гадоў, а яго вышыня – каля дзесяці метраў.
Шышак пакуль няма, і гэта ў парадку рэчаў. На адкрытай мясцовасці сібірскі кедр у Беларусі расце паспяхова і нават плоданосіць, але клімат уносіць свае папраўкі.
Пры добрым асвятленні першых шышак чакаюць праз 25-40 гадоў, а ў густым лесе гэты тэрмін расцягваецца да 60-80.
Аляксей спадзяецца, што яго дрэва пачне даваць арэшкі ўжо ў найбліжэйшыя гады.
У беларускіх лясах кедр не расце, аднак асобныя экзэмпляры ў краіне сустрэць можна. Сам Аляксей заўважаў такія дрэвы ў дачным пасёлку на Ямніцкай у Магілёве.
Строга кажучы, сібірскі кедр – гэта зусім не кедр, а хвоя сібірская кедравая. Сапраўдныя кедры адносяцца да іншага роду і растуць у Ліване, Паўночнай Афрыцы і Гімалаях.
Арэшкі, дзеля якіх дрэва звычайна і саджаюць, дае менавіта сібірская хвоя.
А летась на ўчастку Аляксея з’явіліся два саджанцы сібірскай піхты. Яны прыжыліся і шчасліва перазімавалі.
Фота «МагілёўАнлайн».